Olivier Messiaen
(10 XII 1908, Awinion – 27 IV 1992 Clichy)

Studia w latach 1919-30 odbywa w konserwatorium w Paryżu. Studiuje organy, kompozycję, wiele czasu poświęca analizie śpiewu gregoriańskiego, muzyki hinduskiej, greckich stóp metrycznych i śpiewu ptaków. Od 1931 roku do śmierci był organistą w kościele Św. Trójcy w Paryżu. Wraz z trzema innymi kompozytorami twory w 1936 roku grupę „Młoda Francja”, skupiającą ówczesną awangardę muzyczną. W latach 1940-41 trafia do niewoli niemieckiej, a w 1942 obejmuje klasę harmonii w konserwatorium w Paryżu. Był autorem wielu prac teoretycznych oraz książki o własnej technice kompozytorskiej. W jego twórczości wyodrębnić można kilka źródeł inspiracji: muzyka religijna, muzyka egzotyczna (hinduska, chińska, japońska), metryka grecka i śpiew ptaków. Zdobyczą Messiaena jest nowatorskiej stosowanie techniki modalnej, wyzwolenie rytmu z uporządkowań metrycznych i poddanie go serialnemu traktowaniu. Ważniejsze utwory: Les Offrandes oubliées (1930), Hymne Au Saint Sacrement (1932), L’Ascension (1933), Trois petitem liturgie de la Presence divie (1944) na 36 głosów kobiecych, Turangalila-Symphonie (1945), Reveil des oiseaux (1953), Oiseaux exotiques (1956) na fortepian, małą orkiestrę dętą, ksylofon, dzwonki i perkusję (1956), Sept Haïkaï na fortepian, ksylofon, marimbę i małą orkiestrę (1962), Des Canyons aux Étoiles (1971-74) na fortepian solo, róg solo, ksylorimbę, dzwonki i zespół instrumentalny.