W dynamicznie rozwijającej się karierze sopranistki Juliane Banse poczesne miejsce zajmują zarówno role operowe, koncerty orkiestrowe, jak i recitale pieśni.
Urodzona w 1969 roku w Tettnang w Niemczech Juliane Banse wychowywała się w Szwajcarii, gdzie uczyła się śpiewu i gry na skrzypcach. Tańczyła też jako baletnica w Zurich Opera. Studia śpiewu odbywała w Monachium u Brigitte Fassbaender i Daphne Evangelatos. Otrzymała wiele nagród i stypendiów. W 1989 roku zdobyła pierwszą nagrodę w konkursie wokalnym Kulturforum w Monachium, a w 1993 roku Franz Schubert Institute w Wiedniu przyznał jej "Grand Prix Franz Schubert" za nadzwyczajne interpretacje pieśni kompozytora. W jury zasiadali wtedy między innymi Elisabeth Schwarzkopf i Dietrich Fischer-Dieskau.
W 1989 roku odbył się operowy debiut śpiewaczki - w Berlin Komische Oper jako Pamina w Czarodziejskim Flecie. Do tego samego teatru została zaangażowana ponownie, tym razem do roli Ilii w Idomeneo. Wkrótce potem zaczęła pojawiać się na scenach operowych Brukseli, Salzburga, Glyndebourne, Zurichu i Kolonii. Występowała w Weselu Figara, Der Rosenkavalier, Palestrinie Pfitznera. Istotnymi momentami w karierze artystki były: debiut w Bayerische Staatsoper (jako Pamina) oraz zaśpiewanie tytułowej roli w zbierającej doskonałe recenzje operze Snow White Heinza Holligera.
W sezonie 2000/01 Juliane Banse śpiewała w Stworzeniu świata Haydna z San Francisco Symphony pod batutą Helmutha Rillinga. Dawała recitale pieśni w Berlinie, Edynburgu, Londynie, Stuttgarcie, Salzburgu i Zurichu. Koncertowała z Munich Chamber Orchestra, Vienna Philharmonic, London Philharmonic i Philharmonisches Staatsorchester z Hamburga.
Za swój debiut w Lincoln Center’s Art w Nowym Jorku w 1998 roku Juliane Banse otrzymała entuzjastyczne recenzje. Ważnymi wydarzeniami ostatnich sezonów artystki były wykonania: Les Illuminations Brittena i Salve Regina Schuberta, podczas tournee po Stanach Zjednoczonych z Munich Chamber Orchestra, II Symfonii Mahlera pod dyrekcją Simona Rattle w Vienna Philharmonic w Salzburgu, Edynburgu i na BBC Proms w Londynie, VIII Symfonii Mahlera z Berlin Philharmonic i Bernardem Haitinkiem oraz recital w Carnegie Hall z pianistą Maurizio Pollinim.
W 1994 roku artystka zadebiutowała w Filharmonii wiedeńskiej w Lulu Suite Berga pod batutą Claudio Abbado i została natychmiast ponownie zaproszona na koncerty, prowadzone przez Carlo Maria Giulini i Andre Previna. Debiutem śpiewaczki na scenie amerykańskiej była partia sopranu w II Symfonii Mahlera, wykonywana z Saint Louis Symphony pod dyrekcją Leonarda Slatkina. W tym samym sezonie wystąpiła w Porach roku Haydna z Indianapolis Symphony pod dyrekcją Raymonda Lepparda. Następnego roku zadebiutowała z Chicago Symphony pod batutą Pierre Bouleza. W ostatnich latach występowała z wieloma doskonałymi dyrygentami i orkiestrami, na przykład z Lorinem Maazelem i Vienna Philharmonic, Paavo Järvi i Philadelphia Orchestra, Riccardo Chailly i Royal Concertgebouw Orchestra oraz z Dresden Staatskapelle pod batutą Giuseppe Sinopoli, z którym nagrała Seven Early Songs Berga.
Jej obszerna dyskografia obejmuje duety z Brigitte Fassbaender, płytę z muzyką Schumanna, nagraną z Olafem Baerem i Helmutem Deutsch, Altenberg Lieder i Lulu Suite Berga z Claudio Abbado i Vienna Philharmonic oraz IV Symfonię Mahlera z Pierre Boulezem i Cleveland Orchestra. Artystka nagrywa dla wytwórni: EMI, Hänssler, Jecklin, Koch, Decca, Teldec, i Deutsche Grammophon, a także dla ECM, dla której zarejestrowała płytę z pieśniami i ariami Mozarta i Debussy’ego z pianistą Andrasem Schiffem.
