Wybitna niemiecka mezzosopranistka, znana z występów operowych i pieśniowych. Jej kariera trwała od końca lat 40. po początek lat 90. ubiegłego wieku.
Urodziła się w rodzinie muzyków. Jej ojciec, Anton Ludwig, był tenorem i dyrektorem opery; matka, Eugenie Besalla-Ludwig występowała w Operze w Akwizgranie w czasach, gdy dyrygentem był tam Herbert von Karajan. Właśnie matka była pierwszą nauczycielką śpiewu artystki.
Christa Ludwig zadebiutowała w wieku lat 18 jako Orlovsky w Zemście nietoperza we Frankfurcie (1946), gdzie występowała do roku 1952. W latach 1952-54 była członkinią zespołu Opery w Darmstadcie, a w sezonie 1954-55 w Staatsoper w Hanowerze. W 1955 roku otrzymała kontrakt w Operze Państwowej w Wiedniu, gdzie stała się jedną z czołowych artystek. Otrzymała tam tytuł Kammersängerin (1962); z zespołem tym występowała przez ponad trzydzieści lat. Na festiwalu w Salzburgu zadebiutowała jako Cherubin w Weselu Figara (1954); odtąd występowała tam regularnie aż do 1981 roku. Zadebiutowała także na festiwalu w Bayreuth jako Brangena w Tristanie i Izoldzie (1966).
Debiut amerykański Christy Ludwig nastąpił w chicagowskiej Operze Lirycznej, gdzie wykonywała rolę Dorabelli w Così fan tutte (1959). W tym samym roku zadebiutowała w Metropolitan Opera jako Cherubin i odtąd wracała tam regularnie do 1990 roku. Jej pierwszy występ w Royal Opera House Covent Garden to rola Amneris w Aidzie (1969).
W miarę dojrzewania głosu mogła rozszerzyć repertuar z ról mezzosopranu lirycznego i spinto na partie dramatyczne. I tak znalazły się w nim takie partie jak Carmen, Ulrica (Un Ballo in Maschera), Oktawia (L'Incoronazione di Poppea Monteverdiego), Dydona (Les Troyens), Kundry (Parsifal), Klitemnestra (Elektra) oraz role współczesne w dziełach von Einema i Orffa. Przez jakiś czas wykonywała też repertuar sopranowy: Lady Makbet (Makbet Verdiego), Żona farbiarza (Kobieta bez cienia Straussa) oraz Marszałkowa (Kawaler srebrnej róży) i Leonora (Fidelio Beethovena).
Oprócz występów operowych Christa Ludwig regularnie występowała z recitalami pieśniowymi i jako solistka z towarzyszeniem orkiestry. Podziwiana była szczególnie za wykonania utworów Schuberta, Schumanna, Brahmsa, Wolfa, Mahlera i Straussa. Śpiewała też utwory Bacha; większość z jego najważniejszych dzieł wokalnych nagrała.
W latach 1993–94 artystka dała w wielu miastach serię recitali pożegnalnych, odbyła też pożegnalny występ w Metropolitan Opera w roli Fryki w Walkirii.
W 1994 roku wydała wspomnienia, napisane razem z Peterem Csobádi.