Urodził się w 1946 roku w Chorzowie. Jest absolwentem PWST w Krakowie (1968), gdzie debiutował w Teatrze Rozmaitości. Dwa lata poźniej przeniósł się do Warszawy, związany był z Teatrem Dramatycznym, Współczesnym, Powszechnym i Studio. W 1988 roku wyjechał do Wiednia. Na niemieckojęzycznych scenach występował nieprzerwanie osiem lat. Dwa sezony był etatowym aktorem Teatru Miejskiego w Bonn, gdzie 1994-95 grał w Grosser Knall A. Millera, najlepszym przedstawieniu Nadrenii-Westfalii oraz w dziesiątce najlepszych obszaru j. niemieckiego (prezentowane na Berliner Theaterwochen). Propagator polskiej poezji w Niemczech: Mickiewicza, Słowackiego, listy Chopina oraz współczesnych poetów – Różewicza, Miłosza. Adaptował H. Heinego O Polsce (2006). Brał udział w produkcjach telewizyjnych w Niemczech i Austrii. Po powrocie do kraju został aktorem Teatru Narodowego, a w 2000 roku wrócił na deski Teatru Współczesnego. Jeszcze jako student zadebiutował w filmie (1967). Kino dało mu - szczególnie w pierwszych sezonach pracy - więcej możliwości twórczej wypowiedzi. Jego role zostawały zapamiętane. Liryzm jaki wnosił na ekran, umieli wykorzystać Kazimierz Kutz (Sól ziemi czarnej 1969, Perła w koronie 1971) i Andrzej Wajda (Brzezina 1970). Olgierd Łukaszewicz zasłynął także jako znakomity interpretator poezji, np. Psalmów Dawida w przekładzie Romana Brandstaettera (1985). Był pomysłodawcą i inicjatorem kilku niecodziennych akcji aktorów warszawskich scen. W Dzień Wszystkich Świętych przed Teatrem Narodowym odbyły się: Namiot przymierza (1999) będący happeningiem-posłaniem aktorów polskich poświęconym pamięci Żydów oraz Sybir-ostatnie pożegnanie (2000) - hołd złożony zesłańcom. Był także inspiratorem Nocy pielgrzyma - misterium teatralnego ku czci Juliusza Słowackiego, które odbyło się z okazji odsłonięcia pomnika poety w stolicy (29 września 2001).