Massimiliano Damerini

Urodzony w Genui, studiował u Alfredo They’a oraz Marthy Del Vecchio, kończąc z wyróżnieniem studia pianistyczne i kompozytorskie.
Występował w najznakomitszych salach koncertowych na świecie, takich jak Konzerthaus w Wiedniu, Salle Gaveau oraz Cité de la Musique w Paryżu, Teatro Alla Scala w Mediolanie, Barbican Hall w Londynie, Herkules Saal w Monachium, Gewandhaus w Lipsku, Teatro Colón w Buenos Aires, Victoria Hall w Genewie, Tonhalle w Zurychu, Auditorio Nacional w Madrycie. Wśród licznych orkiestr, z którymi występował są: London Philharmonic, BBC Symphony, Orkiestra Radia Holenderskiego, Orkiestra Symfoniczna z Budapesztu, Orkiestra Symfoniczna WDR z Kolonii, Deutsche-Symphonie Berlin, NDR Hamburg, SWF Baden-Baden, SDF Stuttgart, Bayerischer Rundfunk Orchestra, Filharmonicy szwajcarscy, Filharmonicy Nicejscy, Orkiestra Accademia di Santa Cecilia w Rzymie, Orquesta Nacional Española, Orquestra Sinfónica Portuguesa, Orkiestra Filharmonii w Buenos Aires, Orkiestra Filharmonii w Maladze, etc.
Jest regularnym gościem na wielu międzynarodowych festiwalach, takich jak Maggio Musicale Fiorentino, Venice Biennale, Berliner Festwochen, Holland Festival, Wien Modern, Music Biennale Zagreb, Festival d’Automne w Paryżu, Donaueschingen Festival, Paìz Festival Antigua (Gwatemala), Międzynarodowy Festiwal Muzyczny w Takefu (Japonia), Dni Pendereckiego w Armenii.
Obok licznych nagrań radiowych i telewizyjnych dla europejskich i amerykańskich rozgłośni, artysta ma na swoim koncie nagrania dla wytwórni: EMI, Etcetera, Arts, Accord, Naxos, Warner, Col Legno, BMG, Dynamic, Koch, Musikstraße, etc.
Wśród kompozytorów, którzy zadedykowali mu swoje utwory są: Ambrosini, Di Bari, Donatoni, Fellegara, Ferneyhough, Gaslini, Gentilucci, Landini, Porena, Sciarrino, Skrzypczak, Sotelo, Tanaka, Vacchi.
Często jest zapraszany jako członek jury na ważne międzynarodowe konkursy pianistyczne. Nicholas Kenyon, w recenzji opublikowanej w dzienniku The Times, napisał o jego „całkowitym opanowaniu”. Elliott Carter powiedział w Nowym Jorku w 1990 roku: „Wysłuchanie koncertu danego przez Dameriniego jest niezapomnianym doświadczeniem.” Süddeutsche Zeitung, po jego recitalu w Monachium w 1997, napisał: „Damerini jest jednym z trzech największych włoskich pianistów naszych czasów obok Benedetti-Michelangeliego oraz Polliniego.”
W roku 1992 otrzymał prestiżową nagrodę Abbiati Prize przyznawaną przez Stowarzyszenie Krytyków Włoskich, jako Solista Roku.