Tadeusz Strugała

Wybitny polski dyrygent. Kierował Filharmonią Wrocławską, WOSPRiTV w Katowicach, Prezydencką Orkiestrą Symfoniczną w Ankarze. Pełnił funkcję zastępcy dyrektora artystycznego i stałego dyrygenta Filharmonii Narodowej, prowadząc równolegle Orkiestrę Filharmonii Krakowskiej, a także Polską Orkiestrę Radiową w Warszawie.

Występował na estradach Europy, a także Australii, USA i Azji, zarówno z czołowymi orkiestrami polskimi, jak też z ponad 120 zagranicznymi, m.in. z Bamberger Symphoniker, berlińską Staatskapelle, RIAS Berlin, Radio-Symphonie Orchester Berlin, Filharmonią Drezdeńską, Hallé Orchestra w Manchesterze, orkiestrami filharmonicznymi i radiowymi w Pradze, Helsinkach, Sztokholmie, Budapeszcie, Bukareszcie, Lipsku, St. Petersburgu, Sofii, Seulu, z Israel Sinfoniettą, Norfolk Symphony Orchestra, Yomiuri Nippon, City of London Sinfonia i London Mozart Players. Dokonał wielu prawykonań polskich utworów, a także nagrań radiowych i płytowych.

Przez wiele lat kierował festiwalami: Chopinowskim w Dusznikach i Wratislavia Cantans we Wrocławiu, które za jego dyrekcji osiągnęły artystyczny i organizacyjny rozkwit, zyskując międzynarodową renomę.

Wystąpił jako dyrygent w końcowym epizodzie filmu Romana Polańskiego Pianista.

W Operze Wrocławskiej przygotował premierę Wolnego strzelca Webera, w 2002 r. otworzył poznański Festiwal Hoffmanowski Fideliem Beethovena. W czerwcu 2003 w Operze Narodowej przygotował premierowe spektakle baletu Czajkowski w choreografii Borisa Ejfmana, zaś w roku 2004 objął kierownictwo muzyczne przedstawień tego tytułu podczas gościnnych występów baletu Borisa Ejfmana w Austrii.

Zajmuje się także działalnością pedagogiczną (jest profesorem w krakowskiej Akademii Muzycznej), zasiada w jury międzynarodowych konkursów dyrygenckich, bierze udział w pracach jury prestiżowego Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego Vana Cliburn Competition w Teksasie/USA (2005 i ponownie w 2009).

Tadeusz Strugała został uhonorowany statuetką Orfeusza i nagrodą ZKP za wybitne osiągnięcia w dziedzinie wykonawstwa polskiej muzyki współczesnej. Inne prestiżowe wyróżnienia artysty to m.in. Grand Prix du Disque Ferenc Liszt, nominacja do tytułu Płyty roku magazynu „Gramophone” za premierowe nagranie Requiem Romana Maciejewskiego, Stern des Monats niemieckiego magazynu płytowego „Fono Forum” za nagrania utworów Scharwenki. Za wybitne osiągnięcia na polu dyrygenckim i propagowanie muzyki polskiej za granicą otrzymał nagrody i odznaczenia Ministra Kultury i Sztuki (złota Gloria Artis), Ministra Spraw Zagranicznych oraz Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Polonia Restituta. Jest też laureatem Kulturpreis Schlesien des Landes Niedersachsen i doktorem honoris causa Akademii Muzycznej we Wrocławiu.