(21 III 1685, 28 VII Lipsk)

Pochodził z muzycznej rodziny i zgodnie z rodzinną tradycją uczył się gry na skrzypcach, organach i komponowania. W 1703 został skrzypkiem na dworze księcia w Weimarze, po kilku latach zaś nadwornym muzykiem i organistą księcia Wilhelma Ernesta. Do 1717 roku w Weimarze powstają najwybitniejsze kompozycje organowe Bacha: preludia i fugi, Passacaglia i Fuga c-moll, toccaty, a także kantaty kościelne. W 1717 Bach wyjeżdża z Weimaru i udaje się do Köthen, gdzie pełni funkcję kapelmistrza i nadwornego kompozytora.

Zgodnie z zamiłowaniami swego pracodawcy, księcia Leopolda, Bach pisał w tym okresie głównie utwory instrumentalne, na dworską orkiestrę, złożoną z 18 muzyków. Powstały wtedy koncerty skrzypcowe, sonaty, 6 koncertów dedykowanych margrabiemu brandenburskiemu, a także utwory klawesynowe: Suity francuskie i angielskie, pierwsza część Wohltemeperiertes Klavier, Małe preludia, Inwencje. W Köthen kompozytor wiódł spokojne życie, mając czas na podróże koncertowe. W krótkim czasie zyskał sławę jednego z największych organistów i improwizatorów. W 1723 obejmuje stanowisko kantora przy kościele Św. Tomasza w Lipsku. 27 lat w Lipsku Bach spędza na uczeniu muzyki, łaciny, śpiewu, prowadzeniu chórów i przede wszystkim komponowaniu. Powstały tam takie dzieła, jak: Magnificat (1723), Pasja wg św. Jana (1723), Pasja wg św. Mateusza (1729), Wielka msza h-moll (1733), Klavierübung (1739), Wariacje Golbergowskie (1742), II część Wohlemperietes Klavier (1741), Musikalisches Opfer (1747), Kunst der Fuge (1749), oratoria, kantaty.

Bach jest najwybitniejszym mistrzem polifonii. Jego twórczość przypadała na okres przełomowy, kiedy polifonia znajdowała się w ostatniej fazie swego rozwoju, i położyła podwaliny pod rozwój nowej epoki homofonii.