Johannes Brahms
(7 V 1833 Hamburg – 3 IV 1897 Wiedeń)

W wieku 6 lat rozpoczyna naukę muzyki pod kierunkiem ojca, kontrabasisty. W weiku lat 15 daje pierwszy publiczny koncert pianistyczny. W 1853 jedzie jako akompaniator w podróż koncertową po Europie, zaczynając zyskiwać sławę jako wybitny pianista. W następnych lata obejmuje stanowisko dyrygenta chóru u księcia w Lippe-Detmold, a później dyrygenta w wiedeńskiej Akademii Śpiewu, jednocześnie sporo koncertując w całej Europie. W dalszych latach poświęca się głównie kompozycji, pracując także jako pedagog. W 1879 osiada w Wiedniu. Zanim zyskał sławę dzięki wykonaniu I Symfonii c-moll (1876), napisał I Koncert fortepianowy d-moll (1854-58), Niemieckie requiem (1868) i Wariacje na temat Haydna (1873). Jego I symfonia wywołała spór między brahmsistami a wagnerzystami. Brahms, w przeciwieństwie do Wagnera był konserwatystą, kontynuatorem tradycji Beethovena, nieprzychylny nowościom i hołdujący klasycznym formom. Był mistrzem wielkich form, takich jak symfonia, wariacja i fuga. Mimo, iż nie wykorzystywał w pełni możliwości ówczesnej orkiestry, udało mu się uzyskać swoiste, charakterystyczne brzmienie utworów orkiestrowych. Ważniejsze utwory: symfonie (I 1876, II 1877, III 1883, IV 1885), serenady, Wariacje na temat Haydna, Uwertura tragiczna (1880), Koncerty fortepianowe (I 1854, II 1881), Koncert skrzypcowy (1878), Koncert podwójny a-moll na skrzypce i wiolonczelę, utwory fortepianowe, utwory kameralne, utwory rapsodyczno-kantatowe: Niemieckie requiem, Rinaldo, Rapsodia, Pieśń o losie. Brahms napisał także 200 pieśni.