Sergiusz Rachmaninow (1873-1943)

Syn kapitana carskiej gwardii, nie obrał jednak kariery wojskowej, lecz studiował w konserwatorium w Petersburgu i Moskwie. Po studiach objął stanowisko dyrygenta Teatru Wielkiego w Moskwie. W 1907 przeniósł się do Drezna, a w 1909 odbywa jako pianista tournee po Ameryce, gdzie nie przyjmuje zaszczytnej propozycji objęcia stanowiska kierownika Bostońskiej Orkiestry Symfonicznej. Wraca na kilka lat do kraju, aż wreszcie w 1917 wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych i osiedla się tam na stałe, rozwijając swoją działalność pianistyczną i kompozytorską.
Twórczość Rachmaninowa jest silnie naznaczona tradycją muzyki rosyjskiej, wpływami Czajkowskiego, Chopina i Skriabina. Mimo, iż stylistycznie jest mało nowatorska, posiada cechy, dzięki którym stała się bardzo szybko popularna – plastyczność, barwną instrumentację, rozmach.
Istotne miejsce w twórczości kompozytora zajmują utwory wirtuozowskie fortepianowe, stanowiące kwintesencję jego stylu jako pianisty. Ważniejsze kompozycje:
Symfonie (II 1907, III 1936), Wyspa umarłych 1907, Rapsodia na temat Paganiniego na fortepian i orkiestrę 1934; fortepianowe – preludia, Moments musicaux 1896, dwie sonaty (II 1913), Etiudy-Obrazy op. 33 i op. 39 z 1911 i 1917, wariacje, suity na dwa fortepiany (I 1893, II 1901); wokalne – opery (Aleko 1892, Francesca da Rimini 1904), kantata Wiosna 1902, Liturgia św. Jana Chryzostoma 1910, Dzwony 1913, utwory kameralne, pieśni solowe.