Robert Schumann
(8 VI 1810, Zwickau – 29 VII 1856, Endenich)

Od najmłodszych lat Schumann obracał się w kręgach literacko-poetyckich, jako syn księgarza wydawcy. Uczył się też muzyki i gry na fortepianie, ale w 1828 roku zaczyna studiować prawo na uniwersytecie w Lipsku. Plany życiowe zmienia po spotkaniu z pedagogiem fortepianu F. Wieckiem, u którego zaczyna pobierać lekcje gry. Jakiś czas później żeni się z córką Wiecka, Clarą, doskonałą pianistką. Od 1831 zaczyna studia kompozycji. Zajmuje się też krytyką i publicystyką muzyczną. Sławi nowe talenty – Chopina i Brahmsa, wskrzesza utwory Schuberta. Od 1843 roku wykłada kompozycję w konserwatorium w Lipsku, potem obejmuje stanowisko dyrygenta w Dusseldorfie. Ma poważne kłopoty ze zdrowiem psychicznym, w 1854 roku usiłuje popełnić samobójstwo, skacząc do Renu. Twórczość Schumanna to muzyka stricte romantyczna. Główne miejsce w jego muzyce zajmują utwory fortepianowe i pieśni. Napisał 35 opusów miniatur fortepianowych, m.in.: Wariacje na temat A-B-E-G-G, Papillons, Tańce Davids-bündlerów, Karnawał, Utwory fantastyczne, Sceny dziecięce, Sceny leśne. W swojej twórczości doskonale rozwinął formę pieśni, pisząc m.in.: cykl pieśni do słów H.Heinego i H.Wolfa, Miłość i życie kobiety, Miłość poety. Jest także autorem Koncertu fortepianowego, 4 symfonii, uwertur, Koncertu skrzypcowego, Koncertu wiolonczelowego, szeregu utworów kameralnych.