Zdolności i talent artystyczny Borisa Bermana są dobrze znane publiczności przeszło 40 krajów na sześciu kontynentach. Artysta odnosił wielkie sukcesy z Royal Concertgebouw Orchestra, The Philharmonia (Londyn), Toronto Symphony, Israel Philharmonic, wieloma orkiestrami amerykańskimi i Royal Scottish Orchestra, występował też na uznanych festiwalach, wśród których wymienić należy przynajmniej Marlboro, Waterloo, Bergen, Ravinia oraz Israel Festival. Boris Berman urodził się w Moskwie; tam też rozpoczął studia w Moskiewskim Konserwatorium im. Czajkowskiego pod okiem wielkiego pianisty, Lwa Oborina. Ukończywszy z wyróżnieniem konserwatorium w klasie fortepianu i klawesynu, prowadził intensywną działalność koncertową w ZSRR, grając m.in. z Filharmonią Moskiewską. W 1973 r. porzucił wspaniale zapowiadającą się karierę w ZSRR i wyemigrował do Izraela. Tam szybko zdobył reputację poszukiwanego pianisty i jednego z najbardziej wpływowych muzyków w kraju. Obecnie mieszka w USA. Berman najczęściej wykonuje utwory muzyki kameralnej. Pojawiał się na wielu koncertach i festiwalach z Miszą Majskim, Heinzem Holligerem, Aurele Nicolet, Shlomo Mintzem, Gyorgym Paukiem, Ralphem Kirshbaumem, Fransem Helmersonem, Natalią Gutman, Kwartetem Tokijskim, Kwartetem Kopelmana, Kwartetem Vermeera, The Netherlands Wind Ensemble i wieloma innymi. Ostatnio występował w USA, Japonii, Korei, Indiach, Tajlandii, Chinach, Izraelu, Australii, Rosji, we Włoszech, Niemczech i Niderlandach, natomiast plany na najbliższą przyszłość obejmują tournée po USA, Dalekim Wschodzie i Europie. Boris Berman jest również uznanym nauczycielem muzyki; wykładał m.in. w Indianie (Bloomington), Bostonie, Brandeis i Tel-Awiwie. Obecnie kieruje Wydziałem Fortepianu w Yale School of Music. Umiejętność rozpoznawania i wspierania młodych talentów pozwoliła artyście znaleźć się w jury wielu konkursów (m.in. w Leeds, Dublinie i Tel-Awiwie). W swojej wspaniale przyjętej książce zatytułowanej Notes from the Pianist’s Bench (Yale University Press, 2000) Berman korzysta z imponującego doświadczenia wykonawcy i nauczyciela, by zgłębić kwestie techniki pianistycznej i interpretacji muzyki. Jego nagrania obejmują płyty wydane m.in. przez Philipsa, Deutsche Gramophon i Melodię, a jego wykonanie sonat fortepianowych Scriabina (Music and Arts) oraz dzieł fortepianowych Szostakowicza (Ottavo) przyniosło mu Nagrodę Edisona w dziedzinie muzyki klasycznej (Niderlandy). Nagrania trzech koncertów Prokofiewa z Royal Concertgebouw Orchestra pod batutą Neeme Järvi (Chandos) rozpoczęły ambitny i uznany projekt wykonania wszystkich dzieł kompozytora na fortepian solo. Wśród ostatnich nagrań warto wymienić muzykę Johna Cage’a nagrywaną dla Naxos, która zapewniła artyście tytuł Top Recording (BBC Music Magazine) oraz nagrania utworów Szostakowicza, które przyniosły mu nominację do nagrody Grammy.