Sandro De Palma urodził się w Neapolu, gdzie rozpoczął naukę muzyki u Massima Bertucciego i Vincenza Vitale. Na zaproszenie Nikity Magaloffa kontynuował studia w konserwatorium w Genewie. Mając lat 19 triumfował na Międzynarodowym Festiwalu Pianistycznym im. Alfredo Caselli. Dwa lata później zdobył I nagrodę nowojorskiej Fundacji Bruce’a Hungerforda, co umożliwiło mu odbycie swego amerykańskiego debiutu w Carnegie Hall. Zdobywał też nagrody na konkursach im. Clary Haskil w Montreux i im. Dino Cianiego w Mediolanie. W 1993 roku przerwał występy, by uczyć się w Londynie u Alice Kezeradze-Pogorelich. Sandro De Palma koncertował już we wszystkich krajach Europy i byłego Związku Sowieckiego, ostatnio również w Japonii. We Włoszech występuje regularnie z np. orkiestrami: La Fenice, radiowymi z Rzymu, Mediolanu i Neapolu, a także z orkiestrą Filharmonii Petersburskiej, Symfoniczną z Monterey. Wykonuje również muzykę kameralną: w duecie ze skrzypkami Borisem Belkinem, Pierre Hommage i Ilią Grubertem, w kwartecie z Salzburskim Kwartetem Fortepianowym oraz z sekcją instrumentów dętych i smyczkowych Berliner Philarmoniker. Sandro De Palma wziął udział w pierwszym nagraniu płytowym Gradus ad Parnassum Clementiego (Fonit Cetra), zdobywając za nie XX Nagrodę Krytyki Włoskiej. Sandro De Palma jest obecnie dyrektorem artystycznym neapolitańskiego festiwalu Maggio della Musica Festival i prezesem rzymskiej Associazione Muzio Clementi.