Do dnia dzisiejszego Plácido Domingo wystąpił już w ponad 119 różnych rolach – więcej niż jakikolwiek inny tenor w historii muzyki – a w ciągu najbliższych trzech sezonów dorzuci do tego jeszcze cztery. Jego wszechstronny repertuar rozciąga się od Mozarta po Ginasterę przez Verdiego, Berlioza, Pucciniego i Wagnera.
Śpiewa na wszystkich najbardziej prestiżowych scenach operowych świata. Nagrał ponad 100 płyt, w tym 97 pełnych utworów, w których swe role odtwarzał nawet więcej niż raz. Otrzymał dziewięć nagród Grammy.
Wystąpił w ponad 50 filmach wideo i w nagraniach filmowych trzech spektakli operowych: w Traviacie i Otellu w reżyserii Zeffirellego oraz w Carmen Rosiego. Wziął też udział w telewizyjnej produkcji Toski, wykonywanej w autentycznej rzymskiej scenerii, obejrzanej przez ponad miliard ludzi w 117 krajach świata.
Na otwarcie sezonu w Metropolitan Opera wystąpił w Pagliacci. Było to już jego osiemnaste otwarcie sezonu operowego – o pobiciu należącego do Caruso rekordu donosił na pierwszej stronie The New York Times. Dyrygował wykonaniami wielkich dzieł operowych na najbardziej znanych scenach świata od Metropolitan Opera po Covent Garden, od wiedeńskiej Staatsoper po Los Angeles Music Center Opera. Dyrygował też orkiestrami symfonicznymi na koncertach; dokonywał nagrań płytowych jako dyrygent.
Jako kierownik artystyczny Wystawy Światowej w Sewilli zaprosił tam najsławniejsze orkiestry i zespoły operowe świata – nie zabrakło i Metropolitan Opera. Od sezonu 1996/97 jest kierownikiem artystycznym Opery Waszyngtońskiej a od 2000/01 piastuje to samo stanowisko w Los Angeles – w operze, której sam był jednym z założycieli, wieloletnim doradcą muzycznym i głównym dyrygentem gościnnym.
Rodzice Plácido Domingo, artyści hiszpańskiej odmiany opery lirycznej zarzuela przenieśli się z nim do Meksyku, gdy miał 8 lat. Po studiach techniki wokalnej, fortepianu i dyrygentury w Konserwatorium w Mexico City zadebiutował na scenie operowej w Monterrey w roli Alfreda w Traviacie. W r. 1966 śpiewał główną rolę w amerykańskim prawykonaniu Don Rodryga Ginastery w New York City Opera, ale występował w USA również w repertuarze klasycznym.
W r. 1968 zadebiutował w Metropolitan Opera w roli Maurizia w Adriannie Lecouvreur. Na tej prestiżowej scenie wystąpił już ponad 400 razy w ponad 41 różnych rolach; sezon 2003-2004 był 35. z rzędu sezonem współpracy z tym zespołem operowym.
Nagrania Plácido Domingo – pełnych utworów, pieśni, duetów i innych gatunków – zawsze pojawiają się na listach przebojów; niedawno na liście Billboard w kategoriach muzyki klasycznej i mieszanej znajdowało się równocześnie aż siedem jego płyt. Wiele albumów Placido Domingo zostało Złotymi Płytami – a więc sprzedano ich po ponad milion egzemplarzy.
Repertuar artysty obejmuje wszystkie niemal główne role opery włoskiej i francuskiej. Placido Domingo zawsze chętnie sprawdza się w nowych partiach, więc często buszuje i po repertuarze niemieckim: oprócz nagrań wagnerowskich Śpiewaków norymberskich, Tannhäusera i Latającego Holendra występował już w Parsifalu, Lohengrinie i Walkirii – również Wagnera, Kobiecie bez cienia Richarda Straussa, Oberonie Webera i Fideliu Beethovena. Ostatnio dołączył do swego repertuaru pierwszą pozycję rosyjską – Hermana w Damie pikowej Czajkowskiego.
Placido Domingo jest muzykiem wszechstronnym, o czym świadczy jego zainteresowanie najnowszymi utworami, takimi jak Goya Menottiego czy Divinas Palabras Antona Garcii Abrila. Opera ta, której światowa premiera odbyła się w październiku 1997, doczekała się inscenizacji na ponowne otwarcie madryckiego Teatro Real.
Organizowane przez Plácido Domingo koncerty charytatywne przyniosły wielomilionowe dary na tak szlachetne cele jak pomoc ofiarom trzęsień ziemi w Meksyku i Armenii czy walka z AIDS. Jest jednym z czynnych artystów, którzy otrzymali olbrzymią liczbę odznaczeń, takich jak Medal Wolności USA, hiszpański Wielki Krzyż Zasługi i francuska Legia Honorowa. Najczęściej określa się go tak, jak uczynił to ostatnio na okładce tygodnik Newsweek: „Król opery”.