Wybitny dyrygent

Ukończył dyrygenturę, teorię muzyki i kompozycję w warszawskiej Akademii Muzycznej (1975). W tym samym roku zadebiutował w stołecznym Teatrze Wielkim nową realizacją Don Giovanniego Mozarta. W 1976 roku został gościnnym dyrygentem Deutsche Oper am Rhein w Düsseldorfie, a w rok później otrzymał III nagrodę w prestiżowym konkursie Herberta von Karajana w Berlinie, która zaowocowała wkrótce jego debiutem w
Filharmonii Berlińskiej i w Nowym Jorku.

W 1978 roku został pierwszym dyrygentem, a w dwa lata później kierował Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia i Telewizji, z którą odbył kilka europejskich tournées, występując także w londyńskiej Royal Festival Hall. W 1982 roku przeniósł się do Londynu, gdzie zadebiutował z tamtejszą Filharmonią, a następnie występował regularnie ze wszystkimi londyńskimi orkiestrami, a także z: Halle, Royal Liverpool Philharmonic, Bournemouth Symphony, Ulster Orchestra, Royal Scottish National, BBC Scottish i z BBC National Orchestra of Wales, z którą poprowadził swój pierwszy koncert promenadowy. W latach 1983-87 był pierwszym dyrygentem londyńskiej Capital Radio's Wren Orchestra.

Dyrygował orkiestrami niemal całej Europy: Filharmonią Berlińską, Bayerischer Rundfunk, RSO Berlin, Orchestre Nationale de Paris, Vienna Symphony, Królewską Filharmonią w Sztokholmie, Filharmonią w Oslo i Rotterdamie, z Czeską i Flandryjską Orkiestrą Filharmoniczną oraz z Chamber Orchestra of Europe, z którą odbył tournée po Australii. W latach 1991-95 był głównym dyrygentem i doradcą muzycznym North Netherlands Orchestra.

Odbył tournée z Yomiuri Nippon Symphony i występował z Tokyo Philharmonic, a także z Hong Kong Symphony i New Zealand Symphony. W Ameryce Północnej dyrygował San Diego Symphony, Cincinnati Symphony, Winnipeg Symphony, Calgary Symphony i w Detroit Opera.

Współpracował z teatrami operowymi, dyrygował takimi przedstawieniami, jak: Dama pikowa Czajkowskiego (Deutsche Oper am Rhein, Düsseldorf, 1977), Straszny dwór Moniuszki (Detroit Opera, 1982), Sen nocy letniej Brittena (Opéra de Lyon, 1983), Eugeniusz Oniegin Czajkowskiego (Opéra de Bordeaux, 1987), Czarodziejski flet Mozarta (Opéra Comique, Paryż 1986 oraz Królewska Opera w Sztokholmie, 1988), Siedem grzechów głównych Weilla (Opéra de Lyon, 1987), Zemsta nietoperza Johanna Straussa (Scottish Opera, 1988), Holender tułacz Wagnera (Opera North Leeds, 1989), Cyrulik sewilski Rossiniego (English National Opera, 1992), Kawaler srebrnej róży Richarda Straussa (Opera Narodowa, Warszawa, 1997) i Dziadek do orzechów Czajkowskiego
(Opernhaus, Zurych, 2000).

W 1994 roku ponownie rozpoczął współpracę z polskimi zespołami: dyrygował Traviatą Verdiego w Teatrze Wielkim–Operze Narodowej i koncertami w Filharmonii Narodowej, gdzie w 1996 roku został gościnnym pierwszym dyrygentem. Rozpoczął także regularną współpracę z orkiestrą Sinfonia Varsovia, a także z Warszawską Operą Kameralną i z Warszawską Orkiestrą Symfoniczną.

W 1998 roku został dyrektorem artystycznym i muzycznym Teatru Wielkiego–Opery Narodowej. Dyrygował tu nową inscenizacją Don Giovanniego Mozarta oraz premierami: Zamek księcia Sinobrodego i Cudowny mandaryn Bartóka, Król Roger Szymanowskiego, Don Carlos i Otello Verdiego, Straszny dwór Moniuszki, Eugeniusz Oniegin Czajkowskiego, Wesoła wdówka Lehára, La rondine Pucciniego, Ubu Rex Pendereckiego, Potępienia Fausta Berlioza oraz wznowienia: Nabucco, Rigoletto i Traviata Verdiego, Walkiria Wagnera i Turandot Pucciniego).

Od 2002 do 2005 r. był dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Wielkiego - Opery Narodowej