Od ponad dwudziestu pięciu lat uznawany jest za jednego z czołowych wirtuozów skrzypiec na świecie. Jest też bez wątpienia jednym z najwybitniejszych skrzypków brytyjskich. Jego wirtuozerska technika, wyjątkowy talent i zdolność przyciągania słuchaczy otwarły przed repertuarem muzyki klasycznej i współczesnej zupełnie nowe perspektywy. Jako dziecko był najsławniejszym uczniem Yehudi Menuhina. Uczył się najpierw w Menuhin School (gdzie, jak się potem okazało, czesne młodego Nigela płacił osobiście legendarny skrzypek przez cały czas trwania nauki), po czym przeniósł się do nowojorskiej Juilliard School of Music, by studiować u sławnej pedagog Dorothy DeLay. Od początku kariery Nigel Kennedy niestrudzenie podróżuje po całym świecie, odbywając tournée i występując z najważniejszymi orkiestrami i dyrygentami od Europy przez Stany Zjednoczone po Australię. Jego najważniejsze debiuty to występ w londyńskiej Royal Festival Hall (1977), w Filharmonii Berlińskiej (1980), w Nowym Jorku (1987) oraz we Francji (2004). Występował w wielu różnorodnych programach telewizyjnych oraz otrzymał wiele nagród, m.in.: za szczególne zasługi dla muzyki brytyjskiej i dla Artysty Roku na UK Brit Awards, Złotą Nagrodę znanego francuskiego programu telewizyjnego Vivement Dimanche i szwajcarską Złotą Różę Montreux. Od początku kariery nagrywa wyłącznie dla EMI. Jego nagrania osiągnęły ogromne nakłady, np.: Koncert skrzypcowy Elgara (wybrany Płytą Roku 1985 przez czasopismo „Gramophone” oraz Najlepszą Płytą z Muzyką Klasyczną Roku BPI uzyskał ponad 300 tysiącach egzemplarzy, koncerty skrzypcowe Brahmsa i Beethovena – ponad 100 tysięcy egzemplarzy, zaś nagranie Czterech pór roku Vivaldiego znalazło się w Księdze Rekordów Guinnesa jako klasyczny bestseller wszechczasów, gdy płyta rozeszła się w ponad 2 milionach egzemplarzy i przez ponad roku znajdowała się na czele listy przebojów muzyki klasycznej w Wielkiej Brytanii. Drugi album z muzyką Vivaldiego, nagrany z Berliner Philharmoniker, zdobył prestiżową niemiecką nagrodę Echo za najlepsze wykonanie muzyki XVIII wieku oraz austriackiego Amadeusza za najlepsze nagranie instrumentalne (2005). Nigel Kennedy nagrał też koncerty Bacha, Beethovena, Berga, Brahmsa, Brucha, Mendelssohna, Sibeliusa, Czajkowskiego i Waltona, muzykę kameralną i płyty recitalowe. Jazzowe pasje artysty znalazły swój wyraz w płycie Blue Note Session (2006), nagranej pod kierunkiem producenta Jaya Newlanda, laureata Grammy, z takimi gigantami jazzu jak Ron Carter czy Jack DeJohnette (wytwórnia Blue Note). Kennedy został tym samym pierwszym z artystów EMI Classics, którego zaproszono do współpracy z tą wytwórnią. W roku 2002 Kennedy został dyrektorem artystycznym Polskiej Orkiestry Kameralnej, stanowisko to piastował kiedyś nieżyjący już nauczyciel i przewodnik duchowy artysty, lord Menuhin. Wraz z tym zespołem Nigel Kennedy odkrył zapomniany późnoromantyczny II Koncert skrzypcowy Emila Młynarskiego. Razem z Koncertem skrzypcowym A-dur Mieczysława Karłowicza zostanie on wydany prze EMI jeszcze w roku 2007. W nielicznych wolnych chwilach Nigel Kennedy nadal pasjonuje się piłką nożną i jako wieloletni sympatyk Aston Villa uczęszcza na tyle meczów, na ile pozwala mu jego napięty terminarz. Jest żonaty, ma syna; rodzina dzieli swój czas między Kraków, Londyn i Malvern.