Zadebiutowała 11 X 1960 roku koncertem opery Monteverdiego w Royal Festival Hall, prowadzonym od fortepianu przez Raymonda Lepparda. W ciągu roku wydała już pierwszą płytę i odbyła pierwsze narodowe tournee - oba te wydarzenia odbyły się pod batutą młodego Colina Davisa. W 1961 roku orkiestra przyjęła także rezydenturę na Aldeburgh Festival, co zaowocowało związkiem pomiędzy ECO i Benjaminem Brittenem, który przetrwał, aż do śmierci kompozytora w roku 1976, dzięki któremu odbyły się premiery takich arcydzieł jak Curlew River i Cello Symphony (z Mścisławem Rostropowiczem).
W 1967 ECO wystąpiła na uroczystym otwarciu dwóch wielkich sal koncertowych - London's Queen Elizabeth Hall i Snape Maltings w Aldeburgh - oraz wzięła udział w pierwszym sfilmowanym w kolorze przez BBC nagraniu muzyki klasycznej. Dwa lata później orkiestra odbyła swoje pierwsze światowe tournee, dając 28 koncertów od Ameryki, po Włochy (via Australia!) prowadzonych od fortepianu przez Daniela Barenboima, kolejnego wielkiego wykonawcę, który na stałe związał się z ECO.
Lata 70. to kolejne światowe tournee (1973), w którym Barenboimowi towarzyszyli Jacqueline du Pré, Andrew Davis i Pinchas Zukerman, rezydentury na Edinburgh International Festival (1973-76), pierwszy z wielu rejsów muzycznych Paquet Lines Music Cruises (1974-97) po Karaibach oraz pierwsze z trzech nagrań zebranych koncertów fortepianowych Mozarta pod batutą Barenboima (Murray Perahia dyrygował drugim nagraniem na początku lat osiemdziesiątych).
Lata 80. to nominacja Jeffreya Tate'a na stanowisko Pierwszego Głównego Dyrygenta ECO (1980). Nagrania zebranych symfonii Mozarta z Tatem nastąpiły wkrótce potem wraz z trzecim nagraniem koncertów fortepianowych pod batutą Tate'a i z Mitsuko Uchidą jako solistką. Lata te przyniosły ECO nagranie jednego z najlepiej sprzedawanych albumów muzyki klasycznej w historii (Cztery pory roku Vivaldiego z Nigelem Kennedym) oraz publiczność, szacowaną na około 1,000 milionów słuchaczy, podczas, gdy grała na ślubie swojego patrona Jego Królewskiej Wysokości Księcia Walii.
W 1991 był Mozart 200: epicka seria 21 koncertów w London's Barbican Centre zawierająca - w porządku chronologicznym, wielkie dzieła kompozytora z lat 1770-91. W tym samym roku młoda skrzypaczka Stephanie Gonley została pierwszym skrzypkiem ECO (jedynie trzech w historii orkiestry), a w 1994 roku dołączył do niej pierwszy skrzypek Paul Barritt.
ECO nie przestaje przyciągać muzyków niewielkich orkiestr kameralnych, którzy mogą sprostać jej wymaganiom, wielu z nich pozostaje w długim związku z orkiestrą. W 2000 koncertowała z Itzhakiem Perlmanem i Jeffreyem Tatem w Europie oraz Pinchasem Zukermanem w Ameryce. Christian Zacharias kierował orkiestrą podczas serii koncertów fortepianowych Mozarta w Paryżu i Londynie, a Maxim Vengerov kierował (i dyrygował) orkiestrą w Barbican Hall i na BBC Proms.
Te i inne związki były nadal kultywowane, a w jesieni 2000 roku cieszący się wielkim uznaniem fiński pianista i dyrygent Ralf Gothóni został mianowany Głównym Dyrygentem Orkiestry. Rok 2001 to rejsy muzyczne po Karaibach i krajach śródziemnomorskich, tournee w Finlandii i Afryce Południowej z Gothónim, oraz nagrania radiowe i płytowe. Londyński sezon koncertowy 2001 - 2002 obejmował po raz pierwszy koncerty we wszystkich trzech londyńskich wielkich salach koncertowych: Barbican, Wigmore Hall i South Bank Centre.
Najważniejsze wydarzenia 2002 roku obejmują europejskie tournee z Maximem Vengerovem i kolejny śródziemnomorski rejs muzyczny z Vladimirem i Dimitrim Ashkenazy, Emanuelem Axem, Christine Brewer, Nobuko Imai, Jamesem Juddem, Sergejem Krylovem, Arto Norasem, Vengerovem ... i innymi! ECO wystąpiła także na Classical Brit Awards w Royal Albert Hall - transmitowanej przez telewizje całego świata, oraz dała dwa koncerty na tegorocznym BBC Proms. Przyszłe plany obejmują koncerty oraz tournee z Sir Thomasem Allenem, Radu Lupu, Brynem Terfelem, Maximem Vengerovem i Christian Zachariasem ... by wymienić tylko kilku!
Festiwale
7. Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena
