Johann Sebastian Bach (1685-1741)
Suita h-moll BWV 1067

Jest drugą z czterech suit skomponowanych przez Bacha w okresie pobytu w Köthen (1717-23). Prawdopodobnie powstały one przed ostateczną redakcją koncertów brandenburskich.
W okresie późnego baroku suita (szereg) przynależała do nurtu muzyki popularnej i była reprezentacyjną formą muzyki dworskiej. Wzór tańców zestawionych w cykl i poprzedzonych uwerturą ukształtował Jean-Baptiste Lully, kompozytor Ludwika XIV.
Suity Bacha, chociaż napisane są w duchu francuskim, stanowią fuzję stylów charakterystyczną dla jego twórczości. Dla podkreślenia rodowodu kompozytor nazwał je uwerturami. Każda z suit ma partie instrumentów dętych, których kolorystyka identyfikowana była ze stylem francuskim. W Suicie h-moll do orkiestry smyczkowej dołączony został koncertujący flet z partią prowadzoną wspólnie z pierwszymi skrzypcami, co nadaje orkiestrze osobliwej barwy.
Utwór rozpoczyna rozbudowana uwertura będąca muzycznym centrum całości. Jej forma nawiązuje do trzyczęściowego wzoru Lully’ego. Powolna, dostojna część wstępna oparta jest na rytmach punktowanych i na sposób francuski bogato zdobiona. Szybka, fugowana część środkowa z solowymi wstawkami fletu napisana została we włoskim stylu koncertującym. Część końcowa powraca do charakteru i motywiki wstępu.
W cyklu zestawione zostały tańce różnego pochodzenia, lecz z przewagą tych o rodowodzie francuskim. Suitowy kanon został swobodnie potraktowany, gdyż z czterech obowiązujących tańców jest jedynie sarabanda. Dosyć wiernie natomiast zachowany jest pierwotny charakter tańców. Dwa pierwsze: opanowany gawot wpisany w formę ronda i podniosła, poważna sarabanda, posiadają umiarkowano-wolne tempa i parzyste metrum. Żwawe i parzyste bourrée oddziela dwa kolejne tańce o metrum trójdzielnym: podniosłego poloneza i szlachetnego menueta. Całość kończy szybka programowa Badinerie (figle), z wirtuozowską partią fletu.

Ewa Siemdaj