Cały świat zachwycał się zdumiewającą dojrzałością, jaką siedemnastoletni Felix Mendelssohn wykazał się w Uwerturze do “Snu nocy letniej”, ale te z jego wczesnych utworów, które nie zostały wydane za życia kompozytora, popadły w zapomnienie. Zresztą on sam uważał je za kompozytorskie wprawki i nie przywiązywał do nich żadnej wagi. Przypomniano sobie o tych Mendelssohnowskich juweniliach dopiero w połowie XX wieku, kiedy to w roku 1952 Yehudi Menuhin opublikował w Nowym Jorku Koncert skrzypcowy d-moll (1822) i dokonał jego nagrania płytowego. Z tego najwcześniejszego okresu pochodzi też 12 sinfonii na smyczki, napisanych w latach 1821-23, a więc w wieku 12-14 lat! Były one wykonywane na niedzielnych koncertach w berlińskim domu Mendelssohnów. Ojciec Felixa, Abraham Mendelssohn, człowiek równie światły jak bogaty, utrzymywał szerokie kontrakty i na koncertach tych przedstawiciele elity umysłowej Berlina spotykali się z wybitnymi artystami. Możliwość współpracy z profesjonalną orkiestrą, do której angażowano pierwszorzędnych muzyków, była dla dorastającego chłopca jedyną w swoim rodzaju praktyczną szkołą kompozycji, dopełniającą naukę u C.F. Zeltera. Symfonie dokumentują szybkie postępy, jakie wówczas czynił. Sześć pierwszych (z roku 1821) wykazuje orientację na przebrzmiały już styl „szkoły berlińskiej” w typie Grauna, Bendy czy C.Ph.E. Bacha. Od VII Sinfonii (1822) zaznaczają się wpływy Haydna, częściowo także Mozarta, widoczne m.in. w zewnętrznej budowie formy: przejściu od trzyczęściowości do klasycznego modelu czteroczęściowego. W drugiej szóstce symfonii (VII-XII) można dostrzec nie tylko większą swobodę i dojrzałość, ale także pewne rysy indywidualne, jak np. wykorzystanie w scherzu IX Sinfonii C-dur szwajcarskiej melodii ludowej, co niewątpliwie było reminiscencją w pełnej wrażeń rodzinnej podróży do Szwajcarii.
X Sinfonia h-moll, skomponowana w maju 1823 roku, stanowi w tej grupie utworów pewien wyjątek, ogranicza się bowiem do jednej części głównej, poprzedzonej wolnym wstępem

Adam Walaciński