Izabella Kłosińska
Czołowa solistka Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Ukończyła z wyróżnieniem studia w warszawskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej. Z powodzeniem wykonuje repertuar oratoryjno-kantatowy, także współczesny (m.in. utwory K. Pendereckiego, H.M. Góreckiego). Artystka często występuje z recitalami w kraju i za granicą. Ma na swoim koncie szereg nagrań płytowych, radiowych i telewizyjnych, a arie w jej wykonaniu, zarejestrowane dla Polskiego Radia zostały uznane za najlepsze nagranie roku 1990.
Izabella Kłosińska uczestniczyła w wykonaniu koncertowej wersji opery Trojanie Berlioza w Concertgebouw w Amsterdamie, a następnie w amerykańskich realizacjach Króla Rogera Szymanowskiego w Buffalo oraz w Detroit (Michigan Opera Theatre, 1992) i prawykonaniu oratorium Dvořaka Święta Ludmiła pod dyrekcją Lyndona Woodside (Carnegie Hall, 1993). Śpiewała w Traviacie podczas uroczystego otwarcia nowego teatru operowego w Daegu (Korea Płd., 1992).
Otrzymała nagrodę Ministra Kultury i Sztuki za osiągnięcia w dziedzinie muzyki wokalnej (1999) oraz nagrodę im. Andrzeja Hiolskiego za najlepszą rolę sezonu: Cio-Cio-San w Madame Butterfly Pucciniego w Teatrze Wielkim w Warszawie (2000).Rafał Bartmiński
Urodził się w 1977 roku w Lublinie. Ukończył katowicką Akademię Muzyczną w klasie Eugeniusza Sąsiadka. Uczestniczył w kursach mistrzowskich Heleny Łazarskiej, Christiana Elsnera, Ralfa Döringa i Ryszarda Karczykowskiego. Laureat Konkursu Wokalnego im. Ady Sari w Nowym Sączu, uznany za najbardziej obiecującego polskiego tenora Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. St. Moniuszki w Warszawie (2001). W 2002 roku ukończył studia z wyróżnieniem śpiewając partię Leńskiego w spektaklu dyplomowym Eugeniusz Oniegin P. Czajkowskiego na scenie kameralnej Teatru Wielkiego-Opery Narodowej.
Po studiach związał się z Warszawską Operą Kameralną, gdzie debiutował jako Lenski w Eugeniuszu Onieginie Czajkowskiego, śpiewał również partię Tamina w Czarodziejskim flecie (także debiut w Teatrze Wielkim w Poznaniu, 2005) i Don Ottavia w Don Giovannim Mozarta oraz Nemorina w Napoju miłosnym Donizettiego.
Od 2003 roku współpracuje z zespołami Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie (wystąpił z nimi na scenie Sadler’s Wells w Londynie, w Operze w Wilnie oraz na festiwalu Peralada w Hiszpanii, a w 2005 roku odbył tournée po Japonii ze spektaklem Salome R. Straussa), dokonał też nagrania CD opery Ubu Rex K. Pendereckiego.

Grażyna Auguścik
Jest wokalistką, aranżerem, kompozytorem, producentem i liderem własnego zespołu. Stworzyła własny styl interpretacji wzbudzając uznanie u słuchaczy i krytyków. Uczyniła bezpośredniość i spontaniczność głównym walorem przekazu.
Po ukończeniu studiów w Polsce i nagraniu swojej pierwszej płyty Sunrise Sunset wyjechała do słynnej amerykańskiej uczelni Berklee College of Music w Bostonie (1988), którą ukończyła w 1992 roku, a dyplom z wyróżnieniem otrzymała z rąk Philla Collinsa i Alla Jarreau. Od 1994 roku mieszka w Chicago. Nagrała, wyprodukowała i wydała 11 płyt solowych. Współpracuje z muzykami, których dobrze zna i ceni, należą do nich m.in.: Patricia Barber, Paul Wertico, John Medeski, Michael i Randy Brecker, Jim Hall, Michał Urbaniak, Leni Stern, Rachel Z, Urszula Dudziak, Eric Hochberg, John McLean, Terry Callier, Ernie Adams, Kurt Rosenwinkel, Robert Irving III, Paulinho Garcia, Ron Perrillo, Bogdan Hołownia, Jarek Bester, Andrzej Jagodzinski.

Ewa Bem
Karierę artystyczną rozpoczęła w Grupie Bluesowej „Stodoła” (1969). Jako solistka zadebiutowała z kwartetem Zbigniewa Seiferta i śpiewała z różnymi zespołami (1970). Zdobyła I nagrodę na konkursie wokalistów jazzowych w Lublinie (1972).
Ewa śpiewała ze wszystkimi liczącymi się jazzmanami. Współpracowała z Markiem Blizińskim, Andrzejem Jagodzińskim, Zbigniewem Jaremką, Januszem Muniakiem, Zbigniewem Namysłowskim, zespołem Old Timers i Studiem Jazzowym PR. Druga połowa lat 80. to duet z Andrzejem Jagodzińskim oraz kolejny etap rozwoju artystycznego Ewy Bem. Była gorąco przyjmowana przez publiczność w Polsce, w Niemczech, we Włoszech, Francji, Szwajcarii, Australii i USA, gdzie występowała w programie prezentującym amerykańskie standardy jazzowe oraz polski repertuar w swingowej interpretacji. Dziesiątki występów telewizyjnych, nagrań radiowych i wydawnictw fonograficznych ugruntowało pozycję Ewy Bem jako Pierwszej Damy polskiej wokalistyki jazzowej. Obok repertuaru jazzowego wykonywała piosenki rodzimych kompozytorów spoza środowiska jazzowego, ale w swoim oryginalnym swingowym stylu.

Urszula Dudziak
Artystka wszechstronna, nowatorska, o światowym formacie. Indywidualność współczesnej wokalistyki (nie tylko jazzowej), niezwykła skala głosu, oryginalna technika wokalna oraz pionierskie osiągnięcia w zastosowaniach współczesnej elektronicznej technologii muzycznej zyskały jej sławę artystki oryginalnej i kreatywnej.
Rozpoczęła swoją karierę jazzową w 15 roku życia, zdobywając szeroką popularność w Polsce i w Europie. Zadebiutowała na początku lat 60-tych u boku Krzysztofa Komedy. Przyjazd do Nowego Yorku w 1973 roku zaznaczył zaś nowy etap jej kariery. Tryumfowała, jako solistka w grupie jazzowej Michała Urbaniaka, koncertując po całej Ameryce i Kanadzie (m. in. Newport Jazz Festival i koncert w Carnegie Hall).
Pracowała z takimi sławami, jak: Bobby McFerrin, Herbie Hancock, Dizzy Gillespie, Wynton & Brandford Marsalis, Marcus Miller, Steve Gadd, Kenny Kirkland, Michael Brecker, Nina Simone, Carmen McRay, Randy Crawford, Dee Dee Bridgewater, Flora Purim. Od 1997 roku współpracuje też z Vienna Art Orchestra. Ponadto śpiewa Bacha, Chopina, Paderewskiego.

Dorota Miśkiewicz
W 1997 ukończyła Akademię Muzyczną w Warszawie (skrzypce). W 1994 roku zajęła II miejsce Wokalistów Międzynarodowych Spotkaniach Wokalistów Jazzowych w Zamościu. Wtedy rozpoczęła współpracę z legendą polskiego jazzu, saksofonistą, pianistą i kompozytorem wielu znanych piosenek, Włodzimierzem Nahornym. Jako członek jego zespołu nagrała płyty Kolędy Na Cały Rok (1995), Szymanowski-Mity (1997), Chopin-Fantazja Polska (1999), Karłowicz-Koncert (2002), a także brała udział w przedstawieniu baletowym Fantazja Polska (muz. W. Nahorny, choreografia Sławomir Gidel) w Operze Bałtyckiej w Gdańsku, 2003). W 1998 koncertowała z Nigelem Kennedy i z jego londyńskim zespołem w Wiedniu i Belgradzie (From Bach To Hendrix).
Nagrywa płytę autorską, nagrywa muzykę teatralną, pisze piosenki, śpiewa i aranżuje partie chóralne.

Andrzej Jagodziński
Jeden z najlepszych polskich pianistów jazzowych. Absolwent Akademii Muzycznej w klasie waltorni. W latach 1975-80 związany był z Orkiestrą Polskiego Radia i Telewizji w Warszawie. W roku 1979 otrzymał, jako pianista, nagrodę w konkursie Old Jazz Meeting „Złota Tarka". Od tego momentu związał się całkowicie z fortepianem i z jazzem. W dorobku artystycznym ma występy i nagrania z wieloma polskimi zespołami jazzowymi, m.in. Old Timers, Swing Session, String Connection, Kwartet Zbigniewa Namysłowskiego, Kwartet Janusza Muniaka, Big Warsaw Band, Quintessence, „Czwartet" Jana Ptaszyna Wróblewskiego. W 1993 roku utworzył zespół firmowany swoim nazwiskiem - Andrzej Jagodziński Trio; w 1994 roku ukazała się płyta zespołu Chopin, która uznana została przez czytelników pisma „Jazz Forum" za płytę roku 1994, otrzymała nagrodę Polskiego Przemysłu Muzycznego – Fryderyk`94 oraz laur Melomani `94 – nagrodę łódzkiego Stowarzyszenia Miłośników Muzyki Jazzowej. Andrzej Jagodziński nagrodzony został również nagrodą Programu Trzeciego Polskiego Radia – Mateusz`94 za „Jazzowego Chopina i Poezję w Muzyce".

Jadwiga Kotnowska
Laureatka najwyższych nagród w 7 międzynarodowych konkursach, m.in. im.Królowej Zofii w Madrycie, Marii Canals w Barcelonie, G.B.Viottiego w Vercelli, V. Bucchiego w Rzymie; Złoty Medal i Grand Prix na Festiwalu w Bordeaux.
Studia u mistrzów, jak Aurele Nicolet oraz Jean Pierre Rampal i Alain Marion.
Koncerty m.in.w Filharmonii Berlińskiej, Lincoln Center w NYC, Tivoli Hall w Kopenhadze, Grieg Hall w Bergen (Bergen International Festival), Palau de Musica w Barcelonie, Teatro Real w Madrycie, Purcell Room w Londynie, De Doelen w Rotterdamie, Wielkiej Sali Moskiewskiego Konserwatorium, Filharmonii Narodowej oraz na festiwalach, m.in. Bergen Festival-Grieg, Kuhmo Chamber Music Festival (Finlandia), Warszawska Jesień, Festiwal Prawykonań w Katowicach, Festiwal K. Pendereckiego w Krakowie, Festiwal Mozartowski w Warszawie.
Liczne prawykonania, m.in. koncertów M. Góreckiego, A. Szczetyńskiego oraz K. Dębskiego. Jako pierwsza polska flecistka zagrała koncerty fletowe H.M. Góreckiego (z NOSPR, Filharmonia Narodowa, Filh. Moskiewską) oraz koncert K. Pendereckiego pod dyr. kompozytora. Koncertowała również z Gulbenkian Orchestra w Lizbonie, dyr. C Schimone i z Royal Philharmonic Orchestra of Flanders w Antwerpii.
Liczne nagrania dla radia w Hiszpanii, Francji, Szwajcarii, Holandii, USA; oraz płyty dla wytwórni: Polskie Nagrania, MDG, Quantum, Scotstown Music, Tonpress (CD z Porami roku Vivaldiego oraz Koncertem Mercadantego – nominacja do Nagrody Fryderyk).
Artystka prowadziła kursy mistrzowskie m.in.: w USA, Finlandii, Francji oraz Royal College of Music w Londynie.

Henryk Miśkiewicz
Ukończył klasę klarnetu w Liceum Muzycznym we Wrocławiu (1970) i w Akademii Muzycznej w Warszawie (1974). Jako kompozytor zadebiutował na festiwalu Jazz nad Odrą we Wrocławiu (1965), gdzie zdobył wyróżnienie. Jako aranżer został zauważony przy okazji współpracy z Orkiestrą Polskiego Radia i TVP pod dyr. A. Trzaskowskiego. Karierę jazzową rozpoczynał od współpracy z legendarnym już zespołem Jazz Cariers i Studiem Jazzowym Jana Ptaszyna Wróblewskiego.
Współpracował z wybitnymi polskimi muzykami jazzowymi, m.in.: E. Bem, A. Jagodzińskim, J. Śmietaną, W. Karolakiem, K. Stankiewiczem, A. Sendeckim oraz z Joe Lovano (specjalny projekt na Jazz Jamboree), Mino Cinelu, Patem Metheny (projekty Anny Marii Jopek), Paulem Kuhnem (koncerty z orkiestrą dla West Deutsche Rundfunk w Berlinie), a ostatnio z Davidem Mareyem (wspólny program w Teatrze Słowackiego w Krakowie na I Pilzner Prestige Jazz Festiwal).
Grał na wielu festiwalach w kraju i za granicą m.in. Pori Jazz Festiwal, Umbria Jazz Festiwal, Jazz Jamboree, JVC Jazz Festival.
Nagrał kilka autorskich płyt: More Love, Kakaruka, Remembrances, Lyrics, Full Drive, Alltissimonica, Uniesienie. Wszystkie były nominowane do nagrody Fryderyka. W roku 2001 otrzymał tę statuetkę za płytę Lyrics, a w 2004 jako jazzowy muzyk roku. Został uhonorowany Grand Prix Jazz „Melomani 2004” za całokształt pracy artystycznej.
Henryk Miśkiewicz jest także wielokrotnym zwycięzcą ankiety Jazz Top miesięcznika „Jazz Forum” jako najlepszy saksofonista altowy.

Anna Maria Jopek
Anna Maria Jopek „jest wspaniałym muzykiem, jest oryginalna jak Bjork, zaledwie trzydzieści sekund z jej piosenki Czarne Słowa to najpiękniejsze dźwięki jakie słyszałem od dawna…” – mówiło Annie Marii Jopek piętnastokrotny zdobywca nagrody Grammy, jeden z największych artystów naszych czasów Pat Metheny. Ich wspólna płyta „Upojenie” wydana w 2002 roku w dniu premiery była już „Złota”, po miesiącu „Platynowa” a w rok później, z liczbą 120 000 sprzedanych w Polsce egzemplarzy czeka na swoją światową premierę.
„Dziewczyna, która wstrząsnęła polską kulturą”, jak pisała Polityka, przyznając jej swój prestiżowy Paszport, wielokrotna laureatka Fryderyka, nagrodzona Wiktorem i Prometeuszem, Trójkowym Mateuszem i przynajmniej tuzinem innych statuetek – ta dziewczyna, nie rozleniwiona a umotywowana sukcesem myśli jedynie o muzyce.
Pięć lat po płytowym debiucie Anna Maria Jopek podsumowuje dotychczasowe dokonania nadzwyczajnym, bezprecedensowym w Polsce projektem: koncertową płytą „Farat”, ukazującą się w tym samym dniu 10 listopada 2003 płytą DVD i przygotowywanym na Święta trzypłytowym Wydawnictwem Specjalnym, które obok CD i DVD zawierać będzie także niepublikowane dotychczas, dawne koncertowe nagrania.
Ktokolwiek choć raz był na koncercie Anny Marii Jopek wie, jak jej utwory żyją I oddychają przed publicznością. Jak się zmieniają, mienią w bogactwie różnorodności. Jak wiele nabierają energii. Zamiast klasycznej składanki w stylu „Best of” AMJ daje w tym roku nowe, świeże wersje swoich najpiękniejszych piosenek, w najlepszym towarzystwie. Z gościnnym udziałem m.in. Leszka Możdżera i fenomenalnego perkusjonisty związanego przez lata ze Stingiem i Milesem Davisem: Mino Cinelu.

Czesław Bartkowski
Perkusista jazzowy, legenda polskiej sceny jazzowej. Aktywną działalność koncertową prowadzi nieprzerwanie od 45 lat! Debiutował w 1960 roku w Far Quartet Jerzego Pakulskiego.
W swojej karierze grał w zespołach m.in.: Krzysztofa Komedy, Zbigniewa Namysłowskiego, Czesława Niemena, Tomasza Stańko, Adama Makowicza, Michała Urbaniaka i Urszuli Dudziak, Wojtka Karolaka, Jana Ptaszyna Wróblewskiego i Henryka Majewskiego.
Pracował też z takimi muzykami, jak: Art. Farmer, Ben Webster, Clark Terry, Aladar Pege.
Wystepował niemal na wszystkich ważniejszych festiwalach jazzowych na świecie: Newport, Pori, Montreux, The North See, The Berliner Jazz Tage, Molde, The New York Jazz Festival, Tauranga, Comblain La Tour, India Jazz Festival... i wiele innych.
Od 1993 wykładowca w klasie perkusji i kierownik Wydziału Jazzu w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych im. F. Chopina oraz Studium Jazzowego w Warszawie.
Honorowy członek Tauranga Jazz Festival Society oraz The New Orleans Clubs New Castle on Tyne England. Zasłużony Działacz Kultury; laureat nagrody indywidualnej I st. za Szczególny Wkład w Rozwój Edukacji Artystycznej w Polsce.
Od 1993 członek Tria Andrzeja Jagodzińskiego.
Adam Cegielski
Absolwent Akademii Muzycznej w Warszawie. Debiutował na scenie jazzowej w zespole Central Heating Trio, z którym zwyciężył w konkursie Jazz Juniors w Krakowie (1990) zdobywając również nagrodę indywidualną. Z "CHT" uczestniczył w finałach dwu europejskich konkursów jazzowych - Leverkusen/Niemcy 1990 i Hoeilaart/Belgia 1990. W grudniu 1990 "CHT" otrzymało "Klucz do kariery" nagrodę publiczności dla najlepszego zespołu trasy koncertowej "Pomorska Jesień Jazzowa".
W latach 1989-91 Adam Cegielski grał w zespole Kazimierza Jonkisza, 1991-93 w zespole Quintessence, a od 1992 jest członkiem kwartetu Kuby Stankiewicza. W swej dotychczasowej karierze współpracował m.in z Ewą Bem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Wojciechem Karolakiem, Henrykiem Miśkiewiczem, Zbigniewem Preisnerem. Jest cenionym muzykiem sesyjnym. Od 1991 roku Cegielski współpracuje stale z orkiestrą Sinfonia Varsovia.
W roku 1994 nagrodzony został przez Fundację Kultury Polskiej doroczną nagrodą im. Krzysztofa Komedy.

Daniel Biel
Urodził się w 1973 roku w Świętochłowicach. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 17 lat, ukończył czteroletnia Szkołę Muzyczną w Suwałkach, następnie klasę kontrabasu Zbigniewa Wegehaupta w Zesple Państwowych Szkół Muzycznych „Bednarska” w Warszawie o profilu jazzowym. Jest absolwentem Akademii Muzycznej w Katowicach w klasie kontrabasu prof. Adama Kowalewskiego (Wydział Jazzu i Muzyki Rozrywkowej).
Uczestniczyl w licznych konkursach i festiwalach, m.in.: Pomorska Jesien Jazzowa, Festiwal Standardów Jazzowych w Siedlcach, Jazz Juniors (II miejsce) Jazz Krokus w Jeleniej Górze, gdzie zdobywał pierwsze nagrody z zespołami: Lukasz Poprawski Quartet, Epsylon.
Współpracuje z polskimi artystami, takimi jak: Urszula Dudziak, Lora Szafran, Artur Dutkiewicz, Tomasz Szukalski, oraz z zespołem Bisquit.

Tomasz Krawczyk
Otrzymał nagrodę dla „Najlepszego Gitarzysty” na Międzynarodowych Warsztatach Jazzowych (Puławy 1995), jest laureat Mistrzowskiego Konkursu Gitarzystów Jazzowych im. Marka Blizińskiego (1998). Współpracował m.in. z Michałem Urbaniakiem, Urszulą Dudziak, Zbigniewem Namysłowskim, Justyną Steczkowską, Mariuszem Lubomskim. Jest autorem piosenek oraz współautorem ścieżki dźwiękowej do filmu Leszka Dawida Moje miejsce, która otrzymała nagrodę za najlepszą muzykę na festiwalu filmów krótkometrażowych w Aix-en-Provence we Francji. Wraz z Joanna Włodarską założył zespół Bisquit, który zadebiutował w 2006 roku płytą Inny smak.

Jan Smoczyński
Absolwent Liceum Muzycznego im. Karola Szymanowskiego w Warszawie. Uczył się u A. Jagodzińskiego w Studium Jazzu w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych „Bednarska" w Warszawie. Ukończył studia w klasie W. Niedzieli na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej w Katowicach (2004). Od wielu lat, wraz z bratem tworzy formację Mateusz Smoczyński Quartet. Na stałe pracuje w zespole M. Urbaniaka, U. Dudziak (kierownictwo muzyczne), Quintecie J. Małka, Quintecie M. Bałaty, Quintessence E. Kulma, w duecie z wibrafonistą D. Bukowskim i we własnym Trio z K. Pacanem i S. Frankiewiczem, także w nowym, autorskim projekcie „Smoke and The Smokes”(J. Smoczyński, Ł. Poprawski, T. Krawczyk, D. Biel). Koncertował z T. Szukalskim, J. Muniakiem, Z. Namysłowskim, A. Cudzichem J. Kochanem, A. Olejniczakiem. Jest współautorem muzyki do filmu Moje miejsce Leszka Dawida (nagroda specjalna za muzykę na festiwalu w Aix-en-Provence).
Laureat I miejsca (Trio) i nagrody indywidualnej na międzynarodowym konkursie Jazz Juniors 2001, zdobył również nagrodę indywidualną i II miejsce zespołowe na Festiwalu Standardów Jazzowych Siedlce 2000, I miejsce z kwintetem J. Namysłowskiego na Ogólnopolskim Przeglądzie Młodych Zespołów Jazzowych w Gdyni. Koncertuje w kraju i za granicą, od 2004 roku nagrywa we własnym studiu nagraniowym.

Artur Lipiński
Urodził się w Starachowicach, w rodzinie muzyków (ojciec koncertujący perkusista). Uczył się w prywatnej Szkole Muzycznej im. Krzysztofa Komedy w Warszawie. W tym samym czasie współpracował z zespołem Szwagierkolaska, a następnie m.in. z Natalią Kukulską, Ewą Bem, Kasią Stankiewicz, zespołem T. Love, Freedom Nation, Wojtek Pilichowski Band.
Występował na wielu festiwalach, m.in. w Opolu, Sopocie, Kołobrzegu, JVC Festival, a także Montreaux 2005, gdzie zagrał z Anną Serafińską.
Od siedmiu lat gra na stałe w zespole Maryli Rodowicz, jak również w kwartecie Zbigniewa Jakubka, zespole Urszuli Dudziak, Big Bandzie Adama Sztaby, formacji Niewinni Czarodzieje.
Koncertował w wielu krajach Europy oraz w USA, Kanadzie, Izraelu, Libanie, Malcie.

Michał Nesterowicz
Urodził się w 1974 roku. Studiował skrzypce i dyrygenturę w Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Laureat VI Międzynarodowego Konkursu Dyrygenckiego im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach i zdobywca nagrody Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach dla najlepszego polskiego dyrygenta.
Koncertuje w kraju i za granicą dyrygując m.in. orkiestrami: Sinfonia Varsovia, Filharmonia Narodowa, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach, Polska Orkiestra Radiowa, współpracuje z polskimi Filharmoniami, orkiestrami kameralnymi, teatrami muzycznymi i operowymi.
Od roku 2000 ściśle współpracuje z kompozytorem muzyki filmowej Zbigniewem Preisnerem. Nagrywa dla Polskiego Radia i Telewizji i dla wytwórni płytowych.
Prowadził europejską premierę poematu symfonicznego Lulie The Iceberg Jeffreya Stocka (2005), współpracował przy koncercie Jean Michael Jarre`a w Stoczni Gdańskiej oraz przy prawykonaniu Kantaty o Wolności Jana A.P. Kaczmarka w 25. rocznicę powstania „Solidarności”.
Początek obecnego roku to kontynuacja współpracy z J. Kaczmarkiem i uroczysty koncert muzyki filmowej „Journey to Light” w Los Angeles.
Dyrektor Artystyczny Polskiej Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku. W opinii wielu znakomitości świata muzycznego uznawany za najbardziej interesującą osobowość artystyczną ostatnich lat.

Polska Orkiestra Radiowa
W 1945 roku, skrzypek i dyrygent Stefan Rachoń założył orkiestrę, która wykonywała głównie muzykę popularna, rozrywkową. W latach 1976-80 na czele orkiestry stał Włodzimierz Kamirski. Konsekwentnie wprowadzał nowy repertuar, dążąc do przekształcenia zespołu w orkiestrę symfoniczną. Kontynuowali to Jan Pruszak (1980-88) i Mieczysław Nowakowski (1988-90). Za kadencji Tadeusza Strugały (1990-93) orkiestra uzyskała dzisiejszą nazwę i przeniosła się do nowej siedziby przy ul. Woronicza, zaczęła nagrywać i występować w nowej sali koncertowej Polskiego Radia. W roku 1993 szefem artystycznym Polskiej Orkiestry Radiowej został Wojciech Rajski, który odnowił zespół.
Do obowiązków orkiestry należą nagrania archiwalne dla Polskiego Radia oraz koncerty publiczne w Studiu im. Lutosławskiego. Polska Orkiestra Radiowa koncertowała z powodzeniem poza granicami kraju, m.in. we Francji, Włoszech (mediolańska La Scala, w Audytorium Lingotto w Turynie), Szwajcarii, Szwecji, Holandii (Concertgebouw w Amsterdamie), Luksemburgu, Austrii, Hiszpanii, Niemczech (Alte Oper we Frankfurcie), i Czechach, wszędzie spotykając się z gorącym przyjęciem publiczności i uznaniem krytyków muzycznych. Zespół uczestniczył w wielu galowych koncertach okazjonalnych za granicą.
Orkiestra przygotowuje także nagrania dla wydawnictw płytowych Polskiego Radia oraz dla firm: EMI Classic, KOCH, cpo i Olympia. Nagrywa również muzykę filmową, koncertowała pod dyrekcją Maurice Jarre, Micheala Kamena, Ennio Morrricone i Michela Legranda wykonując ich kompozycje.

Nigel Kennedy
Od ponad dwudziestu pięciu lat uznawany jest za jednego z czołowych wirtuozów skrzypiec na świecie. Jest też bez wątpienia jednym z najwybitniejszych skrzypków brytyjskich. Jego wirtuozerska technika, wyjątkowy talent i zdolność przyciągania słuchaczy otwarły przed repertuarem muzyki klasycznej i współczesnej zupełnie nowe perspektywy.
Jako dziecko był najsławniejszym uczniem Yehudi Menuhina. Uczył się najpierw w Menuhin School (gdzie, jak się potem okazało, czesne młodego Nigela płacił osobiście legendarny skrzypek przez cały czas trwania nauki), po czym przeniósł się do nowojorskiej Juilliard School of Music, by studiować u sławnej pedagog Dorothy DeLay.
Od początku kariery Nigel Kennedy niestrudzenie podróżuje po całym świecie, odbywając tournée i występując z najważniejszymi orkiestrami i dyrygentami od Europy przez Stany Zjednoczone po Australię. Jego najważniejsze debiuty to występ w londyńskiej Royal Festival Hall (1977), w Filharmonii Berlińskiej (1980), w Nowym Jorku (1987) oraz we Francji (2004). Występował w wielu różnorodnych programach telewizyjnych oraz otrzymał wiele nagród, m.in.: za szczególne zasługi dla muzyki brytyjskiej i dla Artysty Roku na UK Brit Awards, Złotą Nagrodę znanego francuskiego programu telewizyjnego Vivement Dimanche i szwajcarską Złotą Różę Montreux.
Od początku kariery nagrywa wyłącznie dla EMI. Jego nagrania osiągnęły ogromne nakłady, np.: Koncert skrzypcowy Elgara (wybrany Płytą Roku 1985 przez czasopismo „Gramophone” oraz Najlepszą Płytą z Muzyką Klasyczną Roku BPI uzyskał ponad 300 tysiącach egzemplarzy, koncerty skrzypcowe Brahmsa i Beethovena – ponad 100 tysięcy egzemplarzy, zaś nagranie Czterech pór roku Vivaldiego znalazło się w Księdze Rekordów Guinnesa jako klasyczny bestseller wszechczasów, gdy płyta rozeszła się w ponad 2 milionach egzemplarzy i przez ponad roku znajdowała się na czele listy przebojów muzyki klasycznej w Wielkiej Brytanii. Drugi album z muzyką Vivaldiego, nagrany z Berliner Philharmoniker, zdobył prestiżową niemiecką nagrodę Echo za najlepsze wykonanie muzyki XVIII wieku oraz austriackiego Amadeusza za najlepsze nagranie instrumentalne (2005). Nigel Kennedy nagrał też koncerty Bacha, Beethovena, Berga, Brahmsa, Brucha, Mendelssohna, Sibeliusa, Czajkowskiego i Waltona, muzykę kameralną i płyty recitalowe. Jazzowe pasje artysty znalazły swój wyraz w płycie Blue Note Session (2006), nagranej pod kierunkiem producenta Jaya Newlanda, laureata Grammy, z takimi gigantami jazzu jak Ron Carter czy Jack DeJohnette (wytwórnia Blue Note). Kennedy został tym samym pierwszym z artystów EMI Classics, którego zaproszono do współpracy z tą wytwórnią.
W roku 2002 Kennedy został dyrektorem artystycznym Polskiej Orkiestry Kameralnej, stanowisko to piastował kiedyś nieżyjący już nauczyciel i przewodnik duchowy artysty, lord Menuhin. Wraz z tym zespołem Nigel Kennedy odkrył zapomniany późnoromantyczny II Koncert skrzypcowy Emila Młynarskiego. Razem z Koncertem skrzypcowym A-dur Mieczysława Karłowicza zostanie on wydany prze EMI jeszcze w roku 2007.
W nielicznych wolnych chwilach Nigel Kennedy nadal pasjonuje się piłką nożną i jako wieloletni sympatyk Aston Villa uczęszcza na tyle meczów, na ile pozwala mu jego napięty terminarz. Jest żonaty, ma syna; rodzina dzieli swój czas między Kraków, Londyn i Malvern.

Polska Orkiestra Kameralna
Nigel Kennedy - Dyrektor Artystyczny
Janusz Marynowski - Dyrektor Orkiestry
“Praca z żadną inną orkiestrą nie dawała mi tyle zadowolenia, co praca z POLSKĄ ORKIESTRĄ KAMERALNĄ. Z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć że przez wiele lat współpracy z tą orkiestrą, nagrywając z nią mnóstwo koncertów Vivaldiego i grając wiele koncertów w ogromnym repertuarze muzyki klasycznej i współczesnej, zawsze utrzymywała najwyższy poziom . Muzycy nigdy nie zaczynali próby źle przygotowani i zawsze byli pełni zapału, zaangażowani w swoją pracę wykonywaną z precyzją i elegancją.
Muzyka jest ich sposobem na życie, a takie podejście to prawdziwy raj dla słuchaczy.
Gratuluję muzykom i ich wspaniałemu menadżerowi panu Franciszkowi Wybrańczykowi osiągnięć nie mających sobie równych w historii zespołowego muzykowania.”
/Yehudi Menuhin /
Polska Orkiestra Kameralna powstała w 1972 roku przy Warszawskiej Operze Kameralnej początkowo jako orkiestra operowa. Jej ambicją była jednak gra koncertowa.
Orkiestra usamodzielniła się, a wieloletnia wspólna praca młodych utalentowanych muzyków z równie młodym dyrygentem i dyrektorem artystycznym - Jerzym Maksymiukiem przyniosła efekty.
Orkiestra szybko zyskała opinię jednego z najciekawszych zespołów kameralnych. Pierwsze koncerty za granicą w 1978 roku, a potem liczne koncerty w prestiżowych salach na całym świecie z najwybitniejszymi solistami oraz pochlebne recenzje, jak i gorące przyjęcie publiczności przyniosły orkiestrze światowy rozgłos. Polska Orkiestra Kameralna koncertowała w: Europie, USA, Japonii, Australii, Nowej Zelandii. w takich salach jak : Barbican Center i Albert Hall w Londynie, Usher Hall w Edynburgu, Concertgebouw w Amsterdamie, Kennedy Center w Waszyngtonie, Lincoln Center i wielokrotnie Carnegie Hall w Nowym Yorku i innych; z solistami jak: James Galway, Henryk Szeryng, Albrecht Mayer, Gidon Kremer, Yehudi Menuhin, Martha Argerich i inni; z dyrygentami jak: Jerzy Maksymiuk, Charles Dutoit, Yehudi Menuhin, Leopold Hager, Hans Graf, Mścisław Rostropowicz i inni.
Polska Orkiestra Kameralna dokonała licznych nagrań: płytowych, radiowych i TV dla największych wytwórni. Orkiestra jest laureatem licznych nagród: Warszawskiej Jesieni (Orfeusz), Poznańskiej Wiosny, Wiener Flötenuhr za najlepsze mozartowskie nagranie płytowe i innych. Polska Orkiestra Kameralna pracuje bez stałego dyrygenta a jej Dyrektorem Artystycznym od marca 2002 jest światowej sławy skrzypek Nigel Kennedy. W maju 2006 roku zmarł wieloletni Dyrektor Polskiej Orkiestry Kameralnej - Franciszek Wybrańczyk. Dzięki jego niezwykłym zdolnościom menedżerskim orkiestra mogła zaistnieć na estradach całego świata.
Od września 1982 Polska Orkiestra Kameralna działa w ramach Centrum Sztuki Studio
w Warszawie.

Nelson Freire
Urodzony w Brazylii, w 1957 roku, po zwycięstwie w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Rio de Janeiro (wykonał V Koncert fortepianowy Beethovena), wyjechał do Wiednia na studia u Bruno Seidlhofera. Siedem lat później zdobył w Londynie medal im. Dinu Lipattiego i I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie im. Vianna da Motty w Lizbonie.
Jest zapraszany do współpracy z najbardziej renomowanymi zespołami orkiestrowymi i z wybitnymi dyrygentami.
Wykonuje recitale w najważniejszych salach koncertowych świata. Razem z Marthą Argerich odbył tournées po Japonii (2003), Brazylii i Argentynie (2004) i Ameryce Północnej (Nowy Jork, San Francisco, Filadelfia, Quebek, 2005). W sezonie 2005/06 odniósł wielki sukces na londyńskich BBC Proms.
Nagrywa dla Sony/CBS, Teldec, DGG, IPAM, London. Jego najlepsze nagrania zostały wydane przez Philipsa w ramach sławnej serii Wielcy pianiści XX w.; wykonanie 24 preludiów Chopina (CBS) otrzymało nagrodę Edisona. Nagrania dzieł Chopina, Schumanna i dwóch koncertów Brahmsa (DECCA), z orkiestrą lipskiego Gewandhausu pod batutą Riccardo Chailly’ego, otrzymało całą serię prestiżowych nagród, m.in.: Diapason d’Or, Grand Prix de l’Académie Charles Cros, Choc du Monde de la Musique.
Francuskie czasopismo „Victoires de la Musique” uznało go solistą roku 2002, a w 2006 roku otrzymał specjalną nagrodę honorową za całokształt działalności. W 2006 roku jego płyta z dziełami Chopina otrzymała nominację do Grammy za najlepsze nagranie solowe.
John Neschling
Cioteczny wnuk kompozytora Arnolda Schoenberga i dyrygenta Arthura Bodanzky’ego, dyrygent John Neschling urodził się w Rio de Janeiro w 1947 roku. Studiował grę na fortepianie i jego powołaniem była jednak dyrygentura, której uczył się pod egidą Hansa Swarowsky’ego w Wiedniu i Leonarda Bernsteina w Tanglewood. Zwyciężył w kilku międzynarodowych konkursach muzycznych, m.in. we Florencji (1969), w konkurcie London Symphony (1972) i La Scali (1976).
Po powrocie do Brazylii w 1973 roku przyjął stanowisko dyrektora muzycznego w Sao Paulo i Rio de Janeiro. W Europe działał w teatrach: Sao Carlos w Lizbonie, w Sankt Gallen (Szwajcaria), Massimo w Palermo i w Opéra de Bordeaux; poza tym został dyrygentem-rezydentem Państwowej Opery Wiedeńskiej. W USA zadebiutował w 1996 roku w Operze Waszyngtońskiej, dyrygując Il Guarany Carlosa Gomesa, z Plácido Domingo w roli Periego.
Prowadząc Orquestra Sinfônica do Estado de Sao Paulo (OSESP) od 1997 roku, John Neschling (dyrektor artystyczny i pierwszy dyrygent) osiągnął liczne sukcesy, które wprowadzają jego orkiestrę w nową fazę działalności. Oprócz współpracy z OSESP często występuje za granicą z innymi zespołami.
Komponuje też dla potrzeb filmu i teatru: jest autorem muzyki do takich filmów jak Pixote, Pocałunek kobiety-pająka, Lúcio Flávio – o Passageiro da Agonia, Gaijin, Os Condenados oraz do serialu Os Maias. Ostatnio pisał muzykę do filmu Desmundo Alaina Fresnota i do opery mydlanej Esperança.

Orquestra Sinfonica do Estado de Sao Paulo (OSESP)
Stanowa Orkiestra Symfoniczna z Sao Paulo uważana jest za jedną z najwybitniejszych zespołów Ameryki Łacińskiej. Rocznie daje ponad 130 koncertów.
Założona została w 1954 roku przez Maestro Sousa Limę. Po włoskim dyrygencie Bruno Rocceli przejął ją na 24 lata Eleazar de Carvalho (do 1996). Od roku 1997, gdy dyrekcję objął John Neschling, orkiestra przechodziła przez szereg zmian, które dodatnio wpłynęły również na ogólny stan muzyki, kultury i nauki w całej Brazylii.
Dzięki pomocy władz stanowych dyrektor Neschling stworzył Centrum Dokumentacji Muzycznej im. Maestro Eleazara de Carvalho, wprowadził system koncertów abonamentowych, koordynację programów edukacyjnych, grupy wolontariuszy, wydawnictwo muzyczne “Criadores do Brasil” i rozpoczął współpracę ze szwedzką wytwórnią płytową BIS, co zaowocuje wydaniem ponad 20 płyt kompaktowych (dotąd ukazało się 6: jedna z nagraniem Bachianas Brasileiras w wykonaniu Villa-Lobos, pozostałe to symfonie Camargo Guarnieriego, opera Jypura Francisco Bragi i dzieła Francisco Mignone).
Obok orkiestry w 2005 roku powstały chóry (mieszany, kameralny, dziecięcy i młodzieżowy).
Orkiestra odbyła tournées po Ameryce Łacińskiej (2000), USA (2002) i Europie (2003), a swoje 50. lecie (2004) uczciła tournée po 15 stolicach stanów Brazylii.
W 2005 roku odbył się I Konkurs Dyrygencki o nagrodę Orkiestry. Drugą jego edycję (2006) wygrał chilijski dyrygent Victor Hugo Toro, który został na 2 lata drugim dyrygentem OSESP.
W marcu 2007 orkiestra wyrusza na europejskie tournée (Madryt, Barcelona, Lizbona, Genewa, Zurich, Bazylea, Berno, Wiedeń, Warszawa, Kolonia i Paryż).

Maria Chiara Pavone
Absolwentka rzymskiego Konserwatorium św. Cecylii studiowała interpretację niemieckiej pieśni romantycznej w Musikhochschuele w Düsseldorfie i specjalizowała się w muzyce kameralnej u sławnej wokalistki E. Ameling.
Prowadzi intensywną działalność wykonawczą tak we Włoszech, jak za granicą, koncentrując się na muzyce baroku, oraz kameralnej i współczesnej. Wykonywała dzieła największych włoskich kompozytorów współczesnych, m.in. światowe premiery nagrywane i nadawane przez włoską telewizję RAI. Śpiewała w wielu ważnych instytucjach włoskiego i światowego życia muzycznego, takich jak Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie, East Cultural Center w Vancouver, Grand Theatre w Reims, Festiwal Nuova Consonanza, Orchestra Regionale del Lazio, Towarzystwo im. Scarlattiego w Neapolu. Występowała na wielu scenach europejskich z kompozytorem Ennio Morriconem i takimi dyrygentami jak Marcello Panni, G. Rath, S.A. Reck i Lu Jia. Ma w repertuarze dzieła największych włoskich kompozytorów XVII w., m.in. operę Il ritorno di Ulisse in Patria Monteverdiego, w których śpiewała partie Minerwy i Penelopy, oraz muzykę religijną najbardziej wpływowych kompozytorów włoskich i europejskich XVII i XVIII w. Nagrywa dla Die Schachtel, Edipan, MusicaImmagine, Stradivarius i Tactus. Wykłada w Konserwatorium im. Alfredo Caselli w L’Aquila.

Massimo Mercelli
Massimo Mercelli uczył się u Andre Jauneta i Maxence Larrieu. Mając 19 lat został pierwszym flecistą weneckiego Teatro La Fenice, po czym zdobył Premio Francesco Cilea i zwyciężył w Concorso Internazionale Giornate Musicali i Concorso Internazionale di Stresa.
Rozwinął intensywną działalność koncertową, występując jako solista w najbardziej prestiżowych salach koncertowych świata (nowojorska Carnegie Hall, Konserwatorium Moskiewskie, Conserthuset w Oslo, monachijskie Herkulessaal i Gasteig, teatr Colon w Buenos Aires, sale RAI w Turynie i Neapolu, genewska Victoria oraz nowojorska siedziba ONZ) i na najważniejszych festiwalach (w Lublanie, Berlinie, Santanderze, Petersburgu, Warszawie - Festiwal Beethovenowski).
Wziął udział w premierowym wykonaniu Façades Philipa Glassa z kompozytorem przy fortepianie (2006), występował w londyńskiej Wigmore Hall i salzburskim Mozarteum.
Massimo Mercelli jest dyrektorem artystycznym i założycielem Festiwalu Emilii-Romanii, członkiem rady programowej Europejskiego Stowarzyszenia Festiwali (od 2001). Zasiada w jury konkursów międzynarodowych, takich jak: Jean-Pierre Rampala w Parużu, w Genewie, nowojorski Concert Artist Gild czy Konkurs Muzyki Kameralnej im. Fischoffa w USA.

Sandro De Palma
Sandro De Palma urodził się w Neapolu, gdzie rozpoczął naukę muzyki u Massima Bertucciego i Vincenza Vitale. Na zaproszenie Nikity Magaloffa kontynuował studia w konserwatorium w Genewie. Mając lat 19 triumfował na Międzynarodowym Festiwalu Pianistycznym im. Alfredo Caselli. Dwa lata później zdobył I nagrodę nowojorskiej Fundacji Bruce’a Hungerforda, co umożliwiło mu odbycie swego amerykańskiego debiutu w Carnegie Hall. Zdobywał też nagrody na konkursach im. Clary Haskil w Montreux i im. Dino Cianiego w Mediolanie. W 1993 roku przerwał występy, by uczyć się w Londynie u Alice Kezeradze-Pogorelich.
Sandro De Palma koncertował już we wszystkich krajach Europy i byłego Związku Sowieckiego, ostatnio również w Japonii. We Włoszech występuje regularnie z np. orkiestrami: La Fenice, radiowymi z Rzymu, Mediolanu i Neapolu, a także z orkiestrą Filharmonii Petersburskiej, Symfoniczną z Monterey. Wykonuje również muzykę kameralną: w duecie ze skrzypkami Borisem Belkinem, Pierre Hommage i Ilią Grubertem, w kwartecie z Salzburskim Kwartetem Fortepianowym oraz z sekcją instrumentów dętych i smyczkowych Berliner Philarmoniker.
Sandro De Palma wziął udział w pierwszym nagraniu płytowym Gradus ad Parnassum Clementiego (Fonit Cetra), zdobywając za nie XX Nagrodę Krytyki Włoskiej.
Sandro De Palma jest obecnie dyrektorem artystycznym neapolitańskiego festiwalu Maggio della Musica Festival i prezesem rzymskiej Associazione Muzio Clementi.

Stefan Vladar
Austriacki pianista, najmłodszy zwycięzca w historii Międzynarodowego Konkursu Beethovenowskiego w Wiedniu, jest jednym z najbardziej interesujących i wszechstronnych muzyków swego pokolenia. Studiował u Renate Kramer-Preisenhammer i Hansa Petermandla na Akademii Muzycznej w Wiedniu. W swej międzynarodowej karierze występował już na najważniejszych scenach i festiwalach muzycznych świata: występuje regularnie w Salzburgu, Szlezwiku-Holsztynie, Hongkongu, Osace, Rheingau, Ludwigsburgu i na Schubertiadzie jako solista, kameralista a coraz częściej też jako dyrygent. Regularnymi partnerami artysty są kameralne zespoły o światowej sławie, takie jak Ensemble Wien-Berlin, kwartet Artis, Heinrich Schiff, Bo Skovhus oraz skrzypkowie Julian Rachlin i Janine Jansen.
Od sezonu 2002/2003 Stefan Vladar jest pierwszym dyrygentem nowo założonej Grosses Orchestra Graz. Gra i dyryguje m.in. z orkiestrą Filharmonii w Stuttgarcie, Akademii Beethovenowskiej (tournée po Holandii z koncertem w amsterdamskim Concertgebouw), haską Residential Orchestra, salzburską Cameratą (powrót po zeszłorocznym tournée po Niemczech z Angeliką Kirchschlager).
Stefan Vladar jest dyrektorem artystycznym styryjskich „Neuberger Kulturtage” i odbywających się w Górnej Austrii „Oberoesterreichische Stiftskonzerte”. Jest też profesorem fortepianu na Uniwersytecie Muzyki i Sztuki Scenicznej we Wiedniu.

Christopher Hogwood
Jest jednym z największych propagatorów muzyki dawnej i równocześnie cenionym dyrygentem dzieł dwudziestowiecznych. W tym sezonie przechodzi na stanowisko emerytowanego dyrektora orkiestry Academy of Ancient Music, którą założył w 1973 roku i z którą rozpocznie serię wykonań oper Haendla. Oprócz tego jest nadal dyrygentem-laureatem bostońskiego Haendel & Haydn Society i pozostaje w ścisłej współpracy z Kammerorchester Basel.
Hogwood rozpoczął karierę czterdzieści lat temu od gry na instrumentach klawiszowych. Był jednym z tych artystów, którzy doprowadzili do rewolucji w sposobie wykonywania, nagrywania i słuchania muzyki. Kierując się zasadą odkrywania i, o ile to możliwe, odtwarzania intencji kompozytora tak w zapisie jak i w wykonaniu, opiera się w znacznej mierze na badaniach muzykologcznych – powraca do oryginalnych źródeł, poprawia błędy wydawnicze, śledzi zmiany w kolejnych wydaniach. I dopiero wtedy wykorzystuje swą doskonałą znajomość praktyki wykonawczej na próbach, koncertach i studiach nagrań. Ma na swym koncie imponujący katalog ponad dwustu nagrań, wykonanych z Academy of Ancien Music (dla m.in.: Decca, Sony/BMG’s Arte Nova, Chandos, Metronome).
Często współpracuje z wydawnictwami muzycznymi, szczególnie w Baerenreiterem. Obecnie zajmuje się wydaniem dzieł od szesnastowiecznej muzyki włoskiej po ostatnie utwory na orkiestrę Strawińskiego. Szczególnie ważne w jego dorobku są liczne, alternatywne wersje wielkich uwertur i symfonii Mendelssohna, pozwalające na nowe spojrzenie na metodę pracy kompozytora; wielkie zbiory utworów na instrumenty klawiszowe, takie jak Fitzwilliam Virginal Book czy dzieła wszystkie Purcella; czy wreszcie aranżacje wykonywane przez artystów współczesnych Mozartowi lub Haydnowi. Ostatnio przygotował nowe wydanie Elgara wariacji na temat Enigmy. Przewodniczy zespołom redakcyjnym dzieł wszystkich C.Ph.E. Bacha i Martinu.
Christopher Hogwood jest honorowym profesorem muzyki Uniwersytetu w Cambridge oraz (gościnnie) profesorem Royal Academy of Music w Londynie.

Kammerorchester Basel (KOB) – Basel Chamber Orchestra
Kammerorchester Basel (Bazylejska Orkiestra Kameralna) powstała w 1984 roku, gdy kilkoro absolwentów różnych szwajcarskich szkół muzycznych postanowiło założyć własnym niezależny zespół. Orkiestra kontynuuje tradycję zapoczątkowaną przez Paula Sachera i jego obu zespołów kameralnych (Kammerorchester Basel i Collegium Musicum z Zurychu). W ostatnich latach orkiestra zdobyła znaczne uznanie dzięki swym występom z dyrygentami i solistami światowej sławy.
Poza własnymi cyklami koncertowymi w bazylejskim Stadtcasino i w kościele św. Marcina, zespół występuje regularnie w całej Szwajcarii. Pierwszym dyrygentem gościnnym orkiestry został po pierwszym wspólnym występie w 1999 roku Christopher Hogwood.
Dzięki współpracy z SonyBMG/Arte Nova, orkiestra nagrała wiele cyklów tematycznych, ze szczególnym uwzględnieniem klasyki współczesnej. Na pierwszej płycie (2001) jest muzyka z programu koncertowego z 1947 roku, w którym Paul Sacher i jego ówczesna Kammerorchester Basel wykonała światowe premiery dzieł Strawińskiego, Martinu i Honeggera. Kolejna płyta, nagrana tym razem z Christopherem Hogwoodem i Emmą Kirkby, zawierała dzieła Brittena i Strawińskiego, trzecia – dzieła neoklasycystyczne na tematach włoskich (Casella, Maliepiero, Strawiński), czwarta – utwory Richarda Straussa i Georgesa Bizeta. Najnowszy krążek przynosi muzykę Coplanda i Barbera (2005).
Do ostatnich sukcesów orkiestry zaliczyć należy występy w nowej Sali koncertowej w Dortmundzie, w Porto, na “Festspielhaus” w Bregencji, lizbońskiej “Festa da Musica” i Festiwalu Muzyki w Stambule.

Christian Tetzlaff
Urodził się w Hamburgu w 1966 roku. Studiował w Konserwatorium w Lubece u Uwe-Martina Haiberga i w Cincinnati u Waltera Levina. Mieszka pod Frankfurtem.
Christian Tetzlaff czuje się równie dobrze w repertuarze klasycznym i renesansowym jak we współczesnym. Jego interpretacje koncertów skrzypcowych Beethovena, Brahmsa i Czajkowskiego, Berga, Ligetiego, Schönberga i Szostakowicza tworzą nowe standardy wykonawcze. Jest szczególnie ceniony za niezrównane wykonanie solowych sonat i partit Bacha. W 2005 roku czasopismo „Musical America” wybrało go instrumentalistą roku.
Regularnie daje recitale w duetach z Leifem Ovem Andsnesen lub Larsem Votem, często występuje z własnym kwartetem smyczkowym. Jak solista i kameralista pojawia się często we wszystkich ważniejszych salach koncertowych. W sezonie 2005/2006 wykonywał w kilku ośrodkach europejskich wszystkie koncerty skrzypcowe Mozarta z udziałem Deutsche Kammerphilharmonie Bremen. We wrześniu 2006 powrócił wraz z San Francisco Symphony Orchestra na Festiwal w Lucernie, gdzie w poprzednim roku dał cztery koncerty jako Artiste Etoile. Wystąpił też z orkiestrą Concertgebouw, Orchestre Philharmonique de Paris, rzymską orkiestrą Accademia di Santa Cecilia, Orchestra of the Age of Enlightenment, Orkiestrą Symfoniczną z Bostonu, Metropolitan Opera, Filharmonii Nowojorskiej i waszyngtońską Narodową Orkiestrą Symfoniczną z Waszyngtonu. Wiosną 2007 zagra wraz z pianistą Alexandrem Lonquiczem wszystkie sonaty skrzypcowe Beethovena w londyńskiej Wigmore Hall i w Warszawie.
Christian Tetzlaff nagrywał dla Virgin Classics i innych wytwórni. Jego płyty zawierają koncerty skrzypcowe Dvorak, Lalo, Czajkowskiego i Beethovena, wszystkie dzieła Sibeliusa na skrzypce i orkiestrę, koncerty skrzypcowe Mozarta z Deutsche Kammerphilharmonie Bremen, solowe sonaty i partity Bacha, sonaty na skrzypce i fortepian z Leifem Ovem Andsnesem i sonatę na fortepian Bartoka i trzy sonaty skrzypcowe Brahmsa z Larsem Vogtem. Za swoje nagrania Christian Tetzlaff otrzymał kilka nagród: dwukrotnie Diapason d’Or, Nagrodę im. Edisona, Nagrodę ECHO Klassik i nominacje do Grammy. Wkrótce ukaże się nowe nagranie zebranych sonat i partit Bacha.
Artysta gra na instrumencie wykonanym przez niemieckiego lutnika Petera Greinera.

Alexander Lonquich
Urodził się w Trewirze (Niemcy). Uczył się u Astrid Schmidt-Neuhaus, Paula Badura-Skody, Andrzeja Jasińskiego i Ilonki Deckert. Jego kariera międzynarodowa rozpoczęła się w szesnastym roku życia od zdobycia I nagrody na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Antonio Casagrande w Terni (Włochy).
Występuje w Japonii, USA i Australii, przede wszystkim jednak w najważniejszych europejskich ośrodkach muzycznych. Jest regularnym gościem prestiżowych festiwali, takich jak: Festiwal w Salzburgu, Piano-Festival Ruhr, Festiwal w Szlezwiku-Holsztynie, Lucernie, Cheltenham, Edynburgu, Feldkirch, Kissinger Sommer, Schubertiada Schwarzenberg, Lockenhaus itp. Wsytępował z takimi dyrygentami jak Claudio Abbado, Yuri Bashmet, Hans Graf, Heinz Holliger, Ton Koopman, Emmanuel Krivine, Mark Minkowski, Kurt Sanderling, czy Sándor Végh.
Od kilku lat coraz częściej występuje w podwójnej roli solisty i dyrygenta, m.in. z salzburską Cameratą, Orkiestrą Kameralną im. Mahlera, Orchestra da Camera di Mantova, Münchener Kammerorchester, Kammerorchester Basel, Deutsche Kammerphilharmonie Bremę i Stuttgarcką Orkiestrą Kameralną. Artysta poświęca wiele uwagi muzyce kameralnej, którą uprawiał już z takimi partnerami jak Renaud and Gautier Capuçons, Veronika Hagen, Heinz Holliger, Steven Isserlis, Leonidas Kavakos, Isabelle van Keulen, Sabine Meyer, Boris Pergamenschikow, Heinrich Schiff, Christian Tetzlaff, Tanja Tetzlaff, Auryn Quartet, Ruth Ziesak.
Jego nagrania dzieł Mozarta i Schuberta (EMI) uzyskały znakomite recenzje i otrzymały np. nagrody: francuski Diapason d’Or, włoska Premio Abbiati i holenderska nagroda im. Edisona. W 2004 roku wydał znakomitą solową płytę pt. Plainte Calme (ECM RECORDS), zawierającą muzykę kompozytorów francuskich.
Najważniejsze wydarzenia ostatniego sezonu to solistyczne występy z Filharmonią Wiedeńską i Royal Philharmonic Orchestra; występy jako solista i dyrygent z Orkiestrą Symfoniczną Radia Frankfurt, Stuttgarcką Orkiestrą Kameralną, salzburską Cameratą; recitale solowe w całej Europie i cykl koncertów w Nowym Jorku. Podczas Roku Mozartowskiego artysta udanie kontynuował cykl wykonań muzyki wielkiego kompozytora z Orchestra da Camera di Mantova w Rzymie, Florencji i Turynie; był też oklaskiwany na tournée po Niemczech, Luksemburgu i Austrii.

Wioletta Chodowicz
Ukończyła z wyróżnieniem klasę śpiewu prof. Agaty Młynarskiej w Akademii Muzycznej we Wrocławiu (2002). Laureatka I nagrody i nagrody specjalnej w Konkursie Słowiańskiej Muzyki Wokalnej w Katowicach (2001), nagrody specjalnej na Międzynarodowym Konkursie Wokalnym im. H. Darclee w Brăila (2001, Rumunia), I nagrody i nagrody specjalnej na VII Ogólnopolskim Konkursie Wokalnym w Dusznikach-Zdroju (2002), otrzymała wyróżnienie na II Konkursie Wokalnym im. I.J. Paderewskiego w Bydgoszczy (2003). Finalistka V Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. S. Moniuszki w Warszawie (2004), wyróżniona także jako najlepsza wykonawczyni arii Halki. Półfinalistka konkursu Maria Callas Grand Prix w Atenach (2005) oraz finalistka Concorso di Stefano w Trapani (2006). Współpracuje stale z Teatrem Wielkim w Poznaniu, gdzie zadebiutowała jako Hrabina w Weselu Figara Mozarta (2002). Jest solistką Opery Dolnośląskiej we Wrocławiu (od 2003). Rolą tytułową w Halce Moniuszki zadebiutowała na scenie Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie (2004), śpiewała tam również partię Donny Anny w Don Giovannim Mozarta oraz entuzjastycznie przyjętą partię Marii w Wozzecku Berga. Koncertowała w Austrii, Danii, Niemczech, Szwajcarii, występując w m.in. salach Filharmonii Monachijskiej, Lipskiego Gewandhausu, Tonhalle w Zurichu oraz na scenach teatrów w Hamburgu, Stuttgarcie, Hanowerze i Freiburgu.

Olga Pasiecznik
Olga Pasiecznik urodziła się na Ukrainie. Studiowała fortepian i pedagogikę muzyczną w rodzinnym Równem. Studia wokalne odbyła w Kijowskim Konserwatorium, zaś studia podyplomowe w Warszawskiej Akademii Muzycznej. Od 1992 roku jest solistką Warszawskiej Opery Kameralnej.
Zdobyła II nagrodę na międzynarodowych konkursach wokalnych w s’Hertogenbosch (Holandia, 1994), im. Mirjam Helin w Helsinkach (Finlandia, 1999) oraz III nagrodę na Konkursie im. Królowej Elżbiety w Brukseli (nagroda specjalna w dziedzinie muzyki oratoryjnej oraz nagroda publiczności). Także w Polsce została wyróżniona: Paszportem tygodnika „Polityka” (1997), Fryderykiem za najlepsze solowe nagranie Pieśni kurpiowskich K. Szymanowskiego, nagrodą Orfeusza Festiwalu „Warszawska Jesień” (1999) oraz Złotym Krzyżem Zasługi (2001). W 2004 roku otrzymała nagrodę im. A. Hiolskiego za najlepszą rolę operową (Melisanda w Pelleasie i Melisandzie C. Debussy’ego, Teatr Wielki – Opera Narodowa).
Artystka ma na swoim koncie szereg ról, m. in. w operach Monteverdiego, Händla, Mozarta, Rossiniego, Verdiego, Pucciniego, Debussyégo, Czajkowskiego. Role te przyniosły jej wielkie uznanie krytyki i publiczności. Występuje także w repertuarze kameralnym oraz licznych koncertach oratoryjnych i symfonicznych we wszystkich niemal krajach Europy, Stanach Zjednoczonych, w Kanadzie i Japonii. Odnosiła sukcesy śpiewając na wielu prestiżowych scenach, m.in.: Théâtre des Champs-Élysées, Théâtre Châtelet, Salle Pleyel (Paryż), Concertgebouw (Amsterdam), Palais des Beaux-Arts, Théâtre Royal de la Monnaie (Bruksela), Flamandzkiej Operze, Operach Narodowych w Warszawie i Helsinkach. W 2005 roku śpiewała w premierowym wykonaniu VIII Symfonii K. Pendereckiego w Luksemburgu.
Ma w swoim dorobku ponad 30 płyt, które nagrała m.in. dla NAXOS i OPUS 111 & MDG.

Agnieszka Rehlis
Ukończyła z wyróżnieniem studia wokalne w Akademii Muzycznej we Wrocławiu (1996). Przez 3 lata studiów była stypendystką Ministerstwa Kultury i Sztuki.
Uczestniczyła kilkakrotnie w kursach mistrzowskich, m.in. u Krystyny Szostek-
Radkowej, Adele Stolte, Christiana Elsnera i Gerharda Kahry'ego, których uwieńczeniem były koncerty w ramach Festiwalu Muzyki Oratoryjno-Kantatowej Wratislavia Cantans. Zaprezentowała na nich m.in. Mesjasza G.F. Händla i Die Tageszeiten G.Ph. Telemanna.
Zdobyła I nagrodę na Konkursie Wokalnym im. Franciszki Platówny we Wrocławiu (1991) oraz III nagrodę na III Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Dusznikach-Zdroju (1994).
Od 1996 roku jest solistką Opery Wrocławskiej, gdzie zadebiutowała partią Jadwigi w Strasznym Dworze St. Moniuszki (wystawionym z okazji 50-lecia opery). Wystąpiła tam również jako Fenena w Nabucco oraz Magdalena w Rigoletto G. Verdiego, Siebel w Fauście Ch. Gounoda, Cherubin w Weselu Figara W.A. Mozarta i Rozyna w Cyruliku Sewilskim G. Rossiniego. Z Operą Wrocławską odbyła tournée po Niemczech, Holandii i Belgii.
W Teatrze Wielkim - Operze Narodowej artystka zadebiutowała w 2003 roku partią Feneny w Nabucco Verdiego.
Występowała w wielu zespołami filharmonicznymi w Polsce, wykonując m.in. dzieła oratoryjne Mozarta, Beethovena, Rossiniego i Verdiego. W repertuarze ma ponad 20 pozycji oratoryjno-kantatowych różnych kompozytorów, poczynając od utworów J.S. Bacha a skończywszy na K. Pendereckim. Wielokrotnie uczestniczyła w koncertach prowadzonych przez Krzysztofa Pendereckiego w kraju i za granicą, wykonując utwory kompozytora: Polskie Requiem, Credo, Siedem Bram Jerozolimy (na targach muzycznych Midem 2000 w Cannes we Francji), VIII Symfonię oraz Requiem A. Dvořáka.

Vytautas Juozapaitis
Absolwent Litewskiej Akademii Muzycznej (1989). Pracuje z Litewską Operą Narodową i Teatrem Baletowym (od 1990). W latach 1992-93 studiował w Belgii w Europejskim Centrum Sztuki Operowej i Wokalnej oraz u Marleny Malas w Nowym Jorku. Jest laureatem Litewskiego Konkursu Młodych Śpiewaków (1992) i finalistą Międzynarodowego Konkursu im. Luciano Pavarottiego w USA (1992). Otrzymał liczne nagrody na Litwie. Współpracował z wybitnymi dyrygentami. Uczestniczył w festiwalach, m.in. w Szlezwiku-Holsztynie (1992), Festiwalu Operowym Savonlinna (1993), Wratislavia Cantans (1993), w Salzburgu (1994), „Nowe i stare drogi do Indii” w Hiszpanii (1992), Międzynarodowym Festiwalu Muzyki w Wilnie (1998, 1999, 2000, 2001), Festiwalu Operowym Dalhalla w Szwecji i Festiwalu Pro Baltica w Toruniu (2003). Współpracował z Państwowym Teatrem Muzycznym w Kownie i Kłajpedzie, Czeską Operą Narodową, warszawskim Teatrem Wielkim – Operą Narodową oraz z wędrownym zespołem operowym „Teatro Lirico d’Europa”, z którym odbył tournée po USA (jako Don Giovanni, Germont i Rigoletto). Występował gościnne w Polsce, Niemczech, Hiszpanii, Łotwie, Estonii Rosji, Indiach, Włoszech, Finlandii, Norwegii, Belgii, Francji, Japonii, na Tajwanie, w Szwecji i USA.
Jest cenionym pedagogiem Litewskiej Akademii Muzycznej (od 1996).

Ola Rudner
Szwedzki dyrygent rozpoczął karierę jako wybitny skrzypek. Jest zwycięzcą Konkursu im. Paganiniego, był też asystentem legendarnego Sandora Végha) i koncertmistrzem zespołów Cameraty Salzburg, wiedeńskiej Volksopery czy Wiedeńskiej Orkiestry Symfonicznej. W 1995 roku założył Philharmonia Wien (jest pierwszym dyrygentem), a w latach 2001-03 był pierwszym dyrygentem Tasmańskiej Orkiestry Symfonicznej w Australii. Jest pierwszym dyrygentem Orkiestry Haydnowskiej w Bolano (od 2003/04). Od roku 1997 dyrygował wszystkimi znaczącymi orkiestrami australijskimi i skandynawskimi.
Współpracował też z takimi orkiestrami jak Szkocka i Wiedeńska Orkiestra Kameralna, orkiestry Filharmonii Belgradzkiej i Łotewskiej, Orchestra Fondazione Arena di Verona, oraz wielokrotnie z Niederösterreichisches Tonkünstlerorchester. Od wielu lat dyryguje w wiedeńskiej Volksoper, na scenach operowych Australii, Austrii, Szwecji i Włoch. Ma w swym repertuarze m.in.: Czarodziejski flet, Cosi fan tutte, Wesele Figara, La Clementa di Tito oraz Idomeneo Mozarta, Fidelio Beethovena, Carmen Bizeta i Traviatę Verdiego, operetki Offenbacha, Straussa, Lehára i Kálmána.
Ze Szwedzką Orkiestrą Kameralną nagrywał dzieła wszystkie brytyjskiej kompozytorki Sally Beamish (BIS), m.in. Koncert na altówkę z Tabeą Zimmermann (2005).
Najważniejsze wydarzenia ostatnich sezonów to m.in. koncerty z Orkiestrą Symfoniczną BBC, Orkiestrą Symfoniczną Radia Frankfurt, Filharmonią z Oslo, RAI Torino, Filharmonią Słoweńską, SWR- Sinfonieorchester Stuttgart, Filharmonią Luksemburską.

Henryk Wojnarowski
Od roku 1978 kierownik Chóru Filharmonii Narodowej. Ukończył dyrygenturę symfoniczno–operową w klasie Stanisława Wisłockiego w warszawskiej PWSM. W latach 1960-78 był dyrygentem i kierownikiem Chóru Teatru Wielkiego w Warszawie, przygotował tam około 80 premier i kilka prapremier operowych.
Od wielu lat artysta koncertuje z Chórem Filharmonii Narodowej, odnosząc ogromne sukcesy, w kraju i za granicą z udziałem renomowanych orkiestr symfonicznych polskich i europejskich (m.in. w mediolańskiej La Scali w latach 1985, 1989 i 1990, w Berlinie, Mediolanie, Monachium, Paryżu, Rzymie, Jerozolimie). Współpracował z najwybitniejszymi współczesnymi dyrygentami, m.in. takimi jak: Bohdan Wodiczko, Witold Rowicki, Jerzy Semkow, Kazimierz Kord, Jan Krenz, Stanisław Wisłocki, Jerzy Maksymiuk, Krzysztof Penderecki, Stanisław Skrowaczewski, Antoni Wit, Leopold Stokowski, Lorin Maazel, Seiji Ozawa, Sergiu Comissiona, Gary Bertini, Giuseppe Sinopoli, Zubin Mehta.
Henryk Wojnarowski przygotował z Chórem Filharmonii Narodowej m.in. wszystkie dzieła oratoryjne i utwory a cappella Krzysztofa Pendereckiego. Ponadto ma na swoim koncie wiele prawykonań polskich i światowych, przygotował Chór FN do wielu nagrań archiwalnych i płytowych.

Chór Filharmonii Narodowej
Filharmonia Narodowa w Warszawie jest jedną z niewielu instytucji muzycznych w kraju i za granicą posiadających własny chór. Zespół liczy obecnie dziewięćdziesięciu śpiewaków. Swoją działalność artystyczną rozpoczął w roku 1952 pod kierunkiem Zbigniewa Soi. Kolejnymi kierownikami chóru byli: Roman Kuklewicz (1955-71), Józef Bok (1971-74) oraz Antoni Szaliński (1974-78). W roku 1978 kierownictwo objął Henryk Wojnarowski i funkcję tę sprawuje do dziś.
Ogromny repertuar chóru obejmuje ponad 150 dzieł oratoryjnych i utworów chóralnych a cappella różnych epok – od średniowiecza do współczesności.
Głównym nurtem działalności artystycznej zespołu jest udział w koncertach symfonicznych i oratoryjnych (z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej i in.) oraz w koncertach a cappella. Chór występuje wielokrotnie w ciągu każdego sezonu, często bierze udział w Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień. Wiele dzieł wykonywanych podczas tych koncertów utrwalono na płytach. Szczególne miejsce w repertuarze Chóru zajmuje muzyka polska, a zwłaszcza utwory K. Pendereckiego.
Zespołem dyrygowali wybitni polscy i zagraniczni dyrygenci, jak m.in.: Bohdan Wodiczko, Henryk Czyż, Stanisław Wisłocki, Witold Rowicki, Jerzy Semkow, Kazimierz Kord, Jan Krenz, Jerzy Maksymiuk, Krzysztof Penderecki, Antoni Wit, Stanisław Skrowaczewski, Antoni Wit, Jacek Kaspszyk, Grzegorz Nowak, Leopold Stokowski, Gary Bertini, Lorin Maazel, Seiji Ozawa, Gabriele Ferro, Igor Strawiński, Sergiu Comissiona, Giuseppe Sinopoli i Zubin Mehta.

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Narodowej
Pierwszy koncert w wykonaniu Filharmonii Warszawskiej odbył się 5 listopada 1901 roku w nowo wybudowanym gmachu. Orkiestrą dyrygował współzałożyciel Filharmonii, jej pierwszy dyrektor muzyczny i dyrygent Emil Młynarski, a jako solista wystąpił Ignacy Jan Paderewski.
Filharmonia Warszawska w krótkim czasie osiągnęła wysoki poziom, przyciągając wybitnych artystów z całego świata. Przed I wojną światową i w okresie międzywojennym stała się głównym ośrodkiem życia muzycznego w Polsce. Występowali tutaj słynni dyrygenci i soliści tamtych czasów, m.in.: Edward Grieg, Arthur Honegger, Otto Klemperer, Sergiej Prokofiew, Sergiej Rachmaninow, Maurice Ravel, Artur Rodziński, Richard Strauss, Igor Strawiński, Claudio Arrau, Vladimir Horowitz, Wilhelm Kempff, Artur Rubinstein, Bronisław Huberman i Pablo Sarasate.
Od 1 stycznia 2002 roku Dyrektorem Naczelnym i Artystycznym Filharmonii Narodowej jest Antoni Wit.

Susanne Bernhard
Pochodząca z Monachium sopranistka Susanne Bernhard rozpoczęła studia śpiewacze w roku 1995 w Hochschule für Musik und Theater w Monachium. Studiowała pod kierunkiem Angelici Vogel oraz w klasie pieśni u Helmuta Deutscha, pobierając także lekcje prywatne u śpiewaka kameralnego Jana-Hendrika Rooteringa oraz Dietricha Schneidera. Obecnie pracuje z Carol Byers w Wiedniu i Richardem Trimborn w Monachium.
Od początku studiów uczestniczyła w licznych produkcjach Bawarskiej Akademii Teatralnej. W roku 1997 debiutowała jako Zuzanna w Weselu Figara Mozarta w Prinzregententheater w Monachium. Podczas gali sylwestrowej 1997/98 została przedstawiona przez prof. Augusta Everdinga wielkiej publiczności podczas transmisji na żywo (radio i TV) jako świetnie zapowiadająca się młoda śpiewaczka.
Mając zaledwie 23 lata została w roku 2000 członkiem zespołu Opernhaus der Landeshauptstadt Kiel (Stołecznej Opery Kolońskiej). Wystapiła tam w licznych rolach, np. jako Eliza w My Fair Lady, Lisa w Christophorus Schrekera oraz Violetta w Traviacie Verdiego. Gościnnie angażowana była m. in. do roli Zofii w Kawalerze srebrnej róży Ryszarda Straussa oraz jako Musetta w Cyganerii Pucciniego.
Poza działalnością w charakterze śpiewaczki operowej Susanne Bernhard śpiewa pieśni, oratoria i koncerty. Jej różnorodne zainteresowania w tej dziedzinie doprowadziły między innymi do współpracy z Gruzińską Orkiestrą Kameralną (Markus Poschner), Bawarską Filharmonią Kameralną, Ensemble Ader Paris, Neue Hofkapelle München (Christoph Hammer), WDR Sinfonieorchester (Semyon Bychkov), Rosyjską Orkiestrą Narodową, Ludwigsburger Schlossfestspiele (prof. Gönnenwein), Stuttgarter Bachakademie (Helmuth Rilling), Schlossfestspiele Herrenchiemsee (Ljubka zu Guttenberg) oraz Chorgemeinschaft Neubeuern (Enoch zu Guttenberg).

Elisabeth Leonskaja
Elisabeth Leonskaja zalicza się od lat do największych wirtuozów naszych czasów. Urodzona w stolicy Gruzji Tibilisi kierowana troską rodziców, rozbudziła w sobie miłość do fortepianu. Pie